Η επίθεση κατά του Ιράν ήταν αναμενόμενη και υπηρετεί τον στόχο της αποκαλούμενης «νέας Μέσης Ανατολής», τον έλεγχο του πετρελαίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων, μιας ευρύτερης περιοχής, στον ανταγωνισμό με την Κίνα που διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με το Ιράν, προμηθεύεται από αυτό σημαντικές ποσότητες πετρελαίου, συνεργάζεται με την ιρακινή αστική τάξη σ’ ένα πακέτο σημαντικών επενδύσεων, στον κινέζικο δρόμο του μεταξιού σε αντιπαράθεση με τον ινδικό εμπορικό δρόμο που διασχίζει τη Μέσα Ανατολή και φτάνει στην Ευρώπη.
Η ελληνική κυβέρνηση υιοθετεί και αναπαράγει τα γελοία προσχήματα που χρησιμοποιεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ, για τα «δημοκρατικά δικαιώματα» του ιρανικού λαού, τον οποίο δολοφονούν με τους πυραύλους τους, φτάνοντας μέχρι του σημείου να σκοτώνουν συνειδητά μαθήτριες σε ιρανικά σχολεία. Υποκριτές και Φαρισαίοι. Μιλούν για «δημοκρατία» και «ελευθερία» οι δυνάμεις οι οποίες για τα συμφέροντα των ελληνικών μονοπωλίων προωθούν στρατηγικές συμφωνίες με τα αντιδραστικά καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας και των μοναρχιών του Κόλπου, καταγγέλλουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και δεν βγάζουν άχνα για την αμερικανική, ΝΑΤΟική και ισραηλινή πυρηνική δύναμη.
Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ενώ οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ – Ιράν για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα ήταν σε εξέλιξη, η αμερικανική στρατιωτική μηχανή συγκέντρωσε τεράστια δύναμη πυρός στον Περσικό Κόλπο και από κοινού με το κράτος του Ισραήλ προετοίμασε και εξαπέλυσε την ιμπεριαλιστική επίθεση.
Το συμπέρασμα είναι αβίαστο. Οι μακελάρηδες των λαών προωθούν τα σχέδιά τους τόσο με τις πολεμικές επιχειρήσεις όσο και με τις διαπραγματεύσεις με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών. Τα διπλωματικά μέσα στα οποία ορκίζονται αστικά, φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, αλλά και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί όπως η ΕΕ, χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων. Και το ίδιο ισχύει για το «διεθνές δίκαιο» που το χρησιμοποιούν όπως επιβάλλουν τα συμφέροντά τους και έχει κουρελιαστεί.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνεχίζουν σήμερα αυτό που άρχισαν με τους πολυήμερους βομβαρδισμούς τον περασμένο Ιούνη για τη διάλυση των υποδομών του απεμπλουτισμένου ουρανίου, πανηγυρίζοντας τότε για τις επιτυχίες τους.
Πίσω από τους ισχυρισμούς πως στόχος είναι η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος και του βαλλιστικού πυραυλικού οπλοστασίου του Ιράν προβάλλει ο πραγματικός στόχος, η ανατροπή του καθεστώτος, ακόμα και η κατάληψη της χώρας. Στηρίζοντας αντικαθεστωτικές δυνάμεις, τροφοδοτώντας εθνοτικές αντιθέσεις, επιχειρώντας να αξιοποιήσουν τις μειονότητες, των Κούρδων, των Αζέρων κ.ά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την πορεία των γεγονότων και να αποκλείσει ακόμα και χερσαία επέμβαση, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν πικρή πείρα από την ήττα στο Βιετνάμ, τις επεμβάσεις στο Αφγανιστάν (2001) και το Ιράκ (2003) που σκοτώθηκαν χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και οι πόλεμοι διήρκεσαν πολλά χρόνια.
Για την επίτευξη των στόχων τους σκότωσαν στοχευμένα τον ανώτατο πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη, κρατικά, κυβερνητικά στελέχη, και καμαρώνουν, προσπαθώντας με τους προπαγανδιστικούς τους μηχανισμούς να περάσουν στη λαϊκή σκέψη πως είναι παντοδύναμοι, πως μπορούν να καταλύουν την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας και να δολοφονούν την ηγεσία της, για να υποταχθούν οι λαοί.
Το Ιράν απάντησε με πλήθος πυραυλικών επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ, αμερικανικών βάσεων και υποδομών στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Ντουμπάι και Αμπου Ντάμπι), αλλά και στην Κύπρο, στη βρετανική/ ΝΑΤΟική βάση στο Ακρωτήρι.
Οι φλόγες του πολέμου επεκτείνονται σε μια μεγάλη περιοχή, στην οποία είναι ήδη σε εξέλιξη η σύγκρουση Πακιστάν – Αφγανιστάν και οι έντονοι ανταγωνισμοί στην Ασία – Ειρηνικό. Οι λαοί κινδυνεύουν, σκοτώνονται, ξεριζώνονται και οδηγούνται στην προσφυγιά και τη μετανάστευση. Εκατοντάδες πλοία και χιλιάδες ναυτεργάτες είναι εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο και στα αποκλεισμένα Στενά του Ορμούζ, εκπέμπουν «σήμα κινδύνου», ενώ τα αστικά κράτη και κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής κυβέρνησης, αρνούνται να πάρουν μέτρα και να αναλάβουν την ευθύνη του επαναπατρισμού τους, θυσιάζουν τις ζωές τους για τα εφοπλιστικά κέρδη.
Συνεπώς, αποκτά μεγάλη σημασία η απεργία των ναυτεργατών την περασμένη Πέμπτη 5 Μάρτη, που απαιτούν την εξασφάλιση τροφής, νερού και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, κανένα πλοίο σε εμπόλεμη ζώνη, επαναπατρισμό των πληρωμάτων. Αγώνας που οργανώθηκε ως συνέχεια της προηγούμενης απεργιακής κινητοποίησης στις 6 Φλεβάρη σε όλο το λιμάνι, τον Πειραιά και το Θριάσιο, ενάντια στην εμπλοκή στον πόλεμο και στη μεταφορά στρατιωτικού υλικού, με τη συμμετοχή λιμενεργατών από 20 λιμάνια σε 6 χώρες της Μεσογείου.