Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε μια περίοδο όπου το slasher θεωρούνταν ουσιαστικά νεκρό, κουρασμένο και ξεπερασμένο, ανίκανο να συγκινήσει το σύγχρονο κοινό και χωρίς κανέναν πρόθυμο να το αναστήσει, έρχεται ο Wes Craven, ο δημιουργός δηλαδή που γνώριζε καλύτερα από τον καθένα τους κανόνες του είδους, και μας συστήνει το Scream. Ήταν φρέσκο, παιχνιδιάρικο, απειλητικό και αυτοσαρκαστικό ταυτόχρονα, χωρίς να χρειάζεται να εφεύρει κάτι καινούργιο, αφού αρκούσε να σχολιάσει με στιλ και αυτογνωσία αυτό που ήδη υπήρχε.
Η επιτυχία της πρώτης ταινίας ήταν τόσο μεγάλη που γέννησε ένα εξαιρετικά επικερδές franchise, το οποίο παραμένει ζωντανό και εμπορικά ισχυρό μέχρι σήμερα, με το Scream να αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για το σύγχρονο slasher.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, ο Ghostface εξακολουθεί να στοιχειώνει τη ποπ - και να τροφοδοτεί διαφόρων ειδών συζητήσεις, όπως για παράδειγμα το πρόσφατο poll του Pubity όπου το 63% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι πιστεύει πως η οικογένεια του θα επιβίωνε αν γινόταν στόχος του εμβληματικού δολοφόνου. Ωστόσο, αν κάτι μας έχουν δείξει αυτές οι ταινίες με τον πιο κρυστάλλινο τρόπο, είναι ότι η υπεροψία αποτελεί συχνά έναν από τους πρώτους λόγους που κάποιος καταλήγει νεκρός, ειδικά στην περίπτωση του Ghostface, ο οποίος παίζει διαρκώς με το μυαλό και τις προσδοκίες των θυμάτων του.
Εσείς τι πιστεύετε, θα γλιτώνατε από τα φονικά ένστικτα του Ghostface ή θα γινόσασταν ακόμη ένα θύμα στο αιματηρό του παιχνίδι;