Η προσπάθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να ορίσει το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών ολοένα και περισσότερο μεταλλάσσεται σε ένα νέο και πιο δεξιόστροφο αφήγημα.
Η ΝΔ επιδιώξει να υψώσει ιδεολογικό τείχος, απευθυνόμενη κυρίως στους δεξιούς ψηφοφόρους, και στρέφοντας σχεδόν εμμονικά τα πυρά της προς την Αριστερά.
Την αρχή έκανε ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης, εγκαινιάζοντας μια σκληρή ρητορική κατά των «αριστερών» και εντάσσοντας σε αυτήν όσους εκφράζουν αντίθεση στις κυβερνητικές πολιτικές.
Σήμερα, ο πρωθυπουργός, από το βήμα της Βουλής, φάνηκε να υιοθετεί αυτή τη ρητορική, κάτι που δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια συνολικότερη στρατηγική επιλογή. Αυτό φάνηκε καθαρά στη συζήτηση με θέμα την ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας, την οποία προκάλεσε το ΠΑΣΟΚ.
Απευθυνόμενος προς την πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και προς τον κ. Νίκο Ανδρουλάκη, έκανε μία αναφορά στο ΚΚΕ και την Αριστερά και μάλιστα σε θυμωμένο ύφος. Πιο συγκεκριμένα σε ένα σημείο υπογράμμισε εκτός χειρογράφου και απαντώντας σε κάτι που ακούστηκε από τα βουλευτικά έδρανα: «Α, “με το αίμα του ελληνικού λαού γίνονται”. Να σας πω, δεν μετακομίζετε στο ΚΚΕ, σας παρακαλώ πολύ; Έχετε ταυτιστεί που έχετε ταυτιστεί απόλυτα με την Αριστερά, να δω τι άλλο θα ακούσω πια σε αυτή την αίθουσα. Τι άλλο θα ακούσουμε; “Με το αίμα του ελληνικού λαού γίνονται αυτά”. Μα τώρα είμαστε σοβαροί; Είστε σοβαροί;».
Καταρχάς, διαφαίνεται ότι η ΝΔ επανατοποθετείται ιδεολογικά και κάνει επίθεση στην Αριστερά ως τον πολιτικό και ιδεολογικό της εχθρό. Δεν πρόκειται δηλαδή απλώς για τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη και την «έντονη προσωπικότητά του», που μόνο εκείνος εκφράζεται με αιχμηρές αναφορές στους «αριστερούς» κ.λπ.
Δεύτερον, και πιο σοβαρό: Ο Πρωθυπουργός σαφώς επιλέγει να καλλιεργήσει κλίμα διχασμού. Επανέρχεται στη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς-Αριστεράς, πολώνοντας το σκηνικό ενόψει του συνεδρίου της ΝΔ, επιδιώκοντας να ενεργοποιήσει δεξιά αντανακλαστικά και να ακουστεί στην παραδοσιακή φωνή της παράταξης.
Τρίτον, αφήνει υπονοούμενα και αιχμές σχετικά με τη σοβαρότητα του ΚΚΕ. Γεγονός που από μόνο του είναι βαρύ πολιτικά καθώς φαίνεται να εξισώνει κάθε κριτική προς την κυβερνητική πολιτική με στάση που θεωρείται μη σοβαρή (και αριστερή).
Και βέβαια επιλέγει έναν αντικομμουνιστικό πολιτικό τόνο που παραπέμπει σε άλλες εποχές και σίγουρα φαντάζει μακρινός σε σχέση με τη παράταξη που ο ιδρυτής της νομιμοποίησε το ΚΚΕ και όπου ήταν ο πατέρας του πρωθυπουργού που δεν δίστασε να συγκυβερνήσει με την κομμουνιστική αριστερά.
Η ΝΔ φαίνεται πως έχει εισέλθει σε έναν προεκλογικό δρόμο με το σύνθημα «εμείς, οι δεξιοί, σωτήρες» και απέναντί μας «οι άλλοι, οι διαμαρτυρόμενοι, οι αριστεροί αντάρτες».
Μια ηγεσία πιεσμένη
Η ηγεσία της ΝΔ δείχνει πιεσμένη, δεδομένου ότι πριν από λίγες ημέρες οι δηλώσεις του υπουργού Νίκου Δένδια άνοιξαν δημοσίως την εσωκομματική συζήτηση για το εύρος της παράταξης και για το – μικρότερο από αυτήν – κόμμα της σημερινής ΝΔ.
Παρέμβαση έκανε και ο βουλευτής της ΝΔ, πρώην υπουργός και εισηγητής της κυβερνητικής πλειοψηφίας για τη συνταγματική αναθεώρηση, Ευριπίδης Στυλιανίδης.
Ο κ. Στυλιανίδης, προ ημερών, σημείωσε (ΣΚΑΪ, 18.2.2026) ότι «η ΝΔ αποτελείται από δύο μεγάλα κομμάτια: το πιο συντηρητικό, που είναι σεβαστό, και το πιο ριζοσπαστικό, το πιο φιλελεύθερο, τα οποία, όταν συνενώνονται, το κόμμα ταυτίζεται με την παράταξη και καταγράφει σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα».
Αναφερόμενος, δε, στις διαρροές ψηφοφόρων της ΝΔ και κυρίως στο 60% της αποχής του εκλογικού σώματος, σημείωσε ότι «αν κάποιος το αφυπνίσει και του δώσει ένα δια ταύτα, […] αν προσδιορίσει δηλαδή έναν λαϊκό χαρακτήρα, κοινωνικής οικονομίας της αγοράς κ.τ.λ., και τοποθετήσει ξανά τη χώρα μέσα στον παγκόσμιο χάρτη, ο οποίος είναι ρευστός, μπορεί να το κερδίσει και να κινητοποιήσει κάποιους ανθρώπους».
Παρά το γεγονός ότι η ΝΔ εξακολουθεί να καταγράφεται ως πρώτη δύναμη στις δημοσκοπήσεις, τα ποιοτικά στοιχεία αποτυπώνουν μια γκρίζα εικόνα. Δηλαδή, υψηλή αποχή, ενίσχυση της επιλογής «κανένας» και κοινωνική δυσαρέσκεια. Φαίνεται ότι η εκλογική πρωτιά δεν ταυτίζεται ακριβώς με την κοινωνική ηγεμονία και σε αυτό το περιβάλλον η ηγεσία της ΝΔ αντιλαμβάνεται, ενόψει και του συνεδρίου του Κόμματος, ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι η επανασυσπείρωση. Μόνο που αυτή φαντάζει δύσκολη εν μέσω θύελλας σκανδάλων (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ) και με εμφανή την απροθυμία μιας στροφής σε μια πολιτική με πιο έντονο «κοινωνικό πρόσωπο». Σε αυτό το φόντο, μπαίνει σε εφαρμογή ένα σχέδιο πολιτικής και ιδεολογικής όξυνσης, πρωτίστως μέσω της ανάδειξης της «Αριστεράς» ως κεντρικού αντιπάλου.