Η τοποθέτηση του Σωκράτη Φάμελλου χθες στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ μόνο ως «γέφυρα» με άλλα κόμματα και ειδικά με το ΠΑΣΟΚ δεν εκλήφθηκε, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις. Γιατί την ώρα που μιλά για ανάγκη ενότητας και προοδευτικού πόλου, στην πράξη θέτει όρους και αποκλείει συγκεκριμένα πεδία διαλόγου, ακυρώνοντας επί της ουσίας την ίδια τη διαδικασία που επικαλείται.
Η φράση του ότι ο προγραμματικός διάλογος «δεν μπορεί να γίνεται στο πλαίσιο κομματικού συνεδρίου» με αφορμή την πρόσκληση Ανδρουλάκη να συμμετέχει σε θεματικό τραπέζι του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, μοιάζει περισσότερο με βολικό πρόσχημα παρά με ουσιαστική ένσταση. Ιδίως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι συμμετέχει σε αντίστοιχες συζητήσεις, αλλά επιλέγει πότε, πού και με ποιους όρους θα το κάνει.
Την ίδια στιγμή, τα «καρφιά» προς το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκος Ανδρουλάκη για δήθεν μη ανταπόκριση, επιχειρούν να μεταθέσουν ευθύνες και να καλύψουν την εμφανή απροθυμία του ΣΥΡΙΖΑ για έναν πραγματικά ανοιχτό διάλογο. Μια τακτική που ενισχύει την εικόνα διγλωσσίας. Από τη μία ρητορική υπέρ της σύγκλισης και από την άλλη πρακτικές που την υπονομεύουν. Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σύρει το ΠΑΣΟΚ σε έναν «επιλεκτικό διάλογο», κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Στη Χαριλάου Τρικούπη το περίμεναν, απλά επιβεβαιώθηκαν.
Β.Κ.