Πού οδηγεί η ρήξη ΠΑΣΟΚ

Για τη (λεγόμενη) υπόθεση Παναγόπουλου πρέπει να είναι ξεκάθαρα ορισμένα πράγματα.

Με όλες τις δυνατές και επιβεβλημένες επιφυλάξεις για το νομικό σκέλος, το ΠΑΣΟΚ έρχεται και πάλι στο επίκεντρο μιας συζήτησης περί διαφθοράς. Υπό αυτήν την έννοια, οι επιλογές του Νίκου Ανδρουλάκη δεν ήταν πολλές. Για την ακρίβεια ήταν μία και μοναδική, η αναστολή της κομματικής ιδιότητας του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Αυτή η απόφαση προκάλεσε μια άλλη εξέλιξη: την ανοιχτή πλέον ρήξη μεταξύ ΠΑΣΚΕ και ΠΑΣΟΚ.

Η συνδικαλιστική παράταξη στήριξε τον Παναγόπουλο και ο ίδιος το είπε ξεκάθαρα στη συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης: «Η ΠΑΣΚΕ είναι ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ είναι ΠΑΣΟΚ. Η ΠΑΣΚΕ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει γιατί έχει την αυτονομία και την έχει διακηρύξει και την κράτησε όρθια. Η ΠΑΣΚΕ δεν είναι παράταξη του 12%-13%. Λόγω της αυτονομίας της, είναι παράταξη του 40%».

Δεν μπορεί να υπάρξει σαφέστερο μήνυμα ή κάτι πλησιέστερο στον πολιτικό τσαμπουκά. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ το λέει ξεκάθαρα, έχει δικό του «μαγαζί» και σε αυτό κάνει κουμάντο ο ίδιος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εχει ξανασυμβεί ηχηρή ρήξη μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του συνδικαλιστικού του βραχίονα. Ποιος ξεχνά τη σύγκρουση για το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση το 2001; Ο προκάτοχος του Γιάννη Παναγόπουλου στην προεδρία της ΓΣΕΕ, ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, βρέθηκε τότε απέναντι από τον Σημίτη και τον αρμόδιο υπουργό Γιαννίτση. Το κόμμα κόντεψε να διαλυθεί, η κυβέρνηση υποχώρησε, και αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεωκοπία, σε συνδυασμό με ορισμένα άλλα που μεσολάβησαν έως το 2009.

Ολα αυτά δεν είναι ασήμαντα στη σημερινή συγκυρία. Και στον βαθμό που οι συμβολισμοί έχουν την αξία τους, δεν πρέπει να υποτιμάται ότι ο Ανδρουλάκης πρότεινε τον Τάσο Γιαννίτση για την Προεδρία της Δημοκρατίας και σήμερα είναι σε ανοιχτή ρήξη με τον Γιάννη Παναγόπουλο – δίχως να παραγνωρίζει κανείς και την παράμετρο ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ούτως ή άλλως δεν συγκαταλέγεται στους πολιτικούς φίλους του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Οι υπαινιγμοί για την αυτονομία της ΠΑΣΚΕ θα πρέπει να αξιολογηθούν από τη Χαριλάου Τρικούπη και είναι σίγουρα μια αφορμή για ανάλυση.

Αυτό που επισημαίνει ο Παναγόπουλος είναι αλήθεια και αποτελεί τη μεγάλη αντίφαση της τελευταίας δεκαπενταετίας. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ σαρώνουν σε πολλά σωματεία, το κόμμα όμως μένει κολλημένο στα χαμηλά ποσοστά του.

Αυτό αποδεικνύει ότι η παλαιά πολιτικο-κοινωνική αντιστοίχιση δεν ισχύει πλέον. Τα συνδικαλιστικά «μαγαζιά» είναι πράγματι εν πολλοίς αυτόνομα και περίκλειστα. Ενδιαφέρονται κατά βάση (ή και αποκλειστικά) για την επιβίωσή τους σε ένα ιδιόμορφο περιβάλλον –ένα παράλληλο σύμπαν, στην πραγματικότητα– και οι ιδεολογικοπολιτικές τους ταυτότητες είναι λίγο-πολύ προσχηματικές.

Σε αυτή τη νέα συνθήκη, η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται αντιμέτωπη με μία ακόμη πρόκληση. Ο τρόπος με τον οποίο θα τη διαχειριστεί είναι κρίσιμος, μπορεί όμως να λειτουργήσει και προωθητικά.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τελευταία αυτή εξέλιξη δείχνει πώς το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει επιτέλους να απαλλαγεί από την «κομματίλα» της δεκαετίας του ’80 και να επινοήσει νέους τρόπους διαμόρφωσης κοινωνικών ερεισμάτων. Ολα τα στοιχεία «φωνάζουν» για αυτό. Πώς θα γίνει είναι άλλο θέμα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News