Θα πάω με πρώτο θέμα επικαιρότητας, κύριε Γενικέ, το νομοσχέδιο για τις Συλλογικές. Την προηγούμενη εβδομάδα εκεί που κάθεστε, καθόταν η κυρία Κεραμέως και μου λέει φέρνω ένα νομοσχέδιο για τη μετενέργεια, για τις Συλλογικές Συμβάσεις, επανέρχονται και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν το ψηφίζουν τα κόμματα. Έχω λοιπόν τώρα τον επικεφαλής ενός κόμματος, εσάς, και θέλω να σας ρωτήσω, γιατί δεν το ψηφίσατε;
Η κυρία Κεραμέως έχει πει πάρα πολλά ψέματα, την άκουσα και στην εκπομπή σας, την ακούσαμε και στη Βουλή. Υποκρίνεται η κυβέρνηση συλλογικά και προσωπικά η κυρία Κεραμέως, γιατί μιλάμε τώρα για την ταφόπλακα, στην πραγματικότητα, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συλλογικές συμβάσεις.
Γιατί το λέτε αυτό; Μας είπε ότι έρχονται οι συλλογικές συμβάσεις και ότι αυξάνονται οι μισθοί. Δεν θα γίνει αυτό;
Αυτό που θα έπρεπε να γίνει σήμερα και που ήταν απαραίτητο, αυτό που προτείναμε εμείς, είναι ότι έπρεπε να κατοχυρωθεί ξανά και να επανέλθει η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Δηλαδή μόνο εκεί είναι ο κατώτατος μισθός, εκεί είναι η βάση, εκεί είναι η αφετηρία “κατώτατος μισθός, κατώτατο μεροκάματο”. Εκεί θα έπρεπε να γίνει η συζήτηση και να γίνεται η συλλογική διαπραγμάτευση ανάμεσα στα εργατικά συνδικάτα, τον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων και το εκάστοτε Υπουργείο, την κυβέρνηση. Αυτή τη στιγμή παραμένει σε πλήρη ισχύ ότι ο εκάστοτε υπουργός Εργασίας με οποιαδήποτε κυβέρνηση θα μπορεί να καθορίζει ο ίδιος τη Συλλογική Σύμβαση, τον κατώτατο μισθό, δηλαδή στην πραγματικότητα αποκλείει τη συλλογική διαπραγμάτευση, τη διεκδίκηση στην ουσία, των εργαζομένων. Φυσικά και αυτό το νομοσχέδιο θα πάει στα σκουπίδια, όπως πήγαν και άλλα, γιατί τα πάντα κρίνονται μέσα από την πορεία της ίδιας της ταξικής πάλης, των αγώνων των εργαζομένων. Εκεί καθορίζεται, όταν αποφασίζουν οι εργαζόμενοι να παλέψουν. Διεκδικούν και έχουν κατακτήσεις ακόμα και σε αυτό το σύστημα που είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Θα έλεγε κανείς ότι από τα δεκαετή μνημόνια, που τα διέλυσαν όλα, οτιδήποτε υπήρξε σε εργασιακές σχέσεις διαλύθηκε. Αυτό τώρα είναι κάτι. Ξαναγυρνάμε σε μια βάση που μπορεί κάποιος να πει «έχω τη συλλογική μου σύμβαση». Αυτό το κάτι δεν το αναγνωρίζετε;
Το ζήτημα είναι ότι πρέπει να καταργηθούν αυτοί οι νόμοι που στην ουσία καταργούν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Γιατί μιλάει, για παράδειγμα, για μετενέργεια ή για επεκτασιμότητα και σε όλα αυτά βάζει συνεχείς αστερίσκους το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Άμα δείτε και συνολικά το νομοσχέδιο και τα επιμέρους άρθρα του έχουν συνέχεια εξαιρέσεις, συνέχεια αστερίσκους. Και όλα αυτά βέβαια λειτουργούν μόνο υπέρ της μεγάλης εργοδοσίας, αυτήν καλύπτουν. Γιατί όταν σου λέει, ας πούμε επεκτασιμότητα, αλλά αυτή θα ορίζεται, θα καθορίζεται από την ανταγωνιστικότητα, από την κερδοφορία των επιχειρήσεων, θα καθορίζεται από το πώς προχωράνε οι τιμές των προϊόντων, η ακρίβεια, ο πληθωρισμός. Ξέρουμε ότι η ανταγωνιστικότητα σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι είναι από χέρι χαμένοι απέναντι στη μεγάλη εργοδοσία, απέναντι στο βιομήχανο, απέναντι σε αυτόν που έχει ως εργοδότη ο κάθε εργαζόμενος ο οποίος θέλει να διεκδικήσει και τέλος πάντων να καλυτερεύσει τις συνθήκες της δουλειάς του, της ζωής του. Αυτό είναι το ζήτημα. Το ίδιο είναι και με την μετενέργεια. Πάλι αστερίσκους, πάλι συγκεκριμένες δικλείδες βάζει το νομοσχέδιο…
Γιατί κοιτάξτε να δείτε, όταν σου λέει ότι σταματάει η μετενέργεια όταν υπάρχει ατομική σύμβαση, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο κάθε εργοδότης τώρα μπορεί να υπογράφει ατομική σύμβαση με τον εργαζόμενο, να τον πιέζει, ιδιαίτερα άμα έχει δυσκολία, ο άνθρωπος να βρει δουλειά, αν έχει οικογένεια και τον ελέγχει. Οπότε τέλος η μετενέργεια εδώ. Σταματά η μετενέργεια επίσης και σε διάφορα άλλα ζητήματα όπου βάζει αστερίσκους το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Καλά, μπορεί να μην είναι η ώρα τώρα να το αναλύσουμε πάλι, είπαμε πάρα πολλά πράγματα στη βουλή. Αλλά πάλι λέει ψέματα – η κ. Κεραμέως – όταν είπε ότι στη ΓΣΕΕ όλοι ψήφισαν υπέρ αυτού του νομοσχεδίου και της συμφωνίας των κοινωνικών εταίρων, την οποία την έκανε βέβαια με τον κύριο Παναγόπουλο ως πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Εφτά μήνες δεν έχει ενημερώσει ούτε το διοικητικό συμβούλιο, αλλά τελικά έχουν ευθύνες και οι άλλες παρατάξεις, και η παράταξη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι συνδικαλιστές το ψήφισαν στο διοικητικό συμβούλιο της ΓΣΕΕ στην ουσία, πιεζόμενοι από όλη αυτή την κατάσταση, από την κυβέρνηση, από τη μια και από την μεγαλοεργοδοσία από την άλλη, που την υπηρετούν πάρα πολύ καλά, εφόσον οι ίδιοι έχουν εκλέξει και τον κύριο Παναγόπουλο στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Αυτό που ήρθε τώρα με τον κύριο Παναγόπουλο, κύριε Γενικέ, πώς το βλέπετε; Ελέγχεται φυσικά, δεν υπάρχει κάποια κατηγορία, όπως και τα άλλα πρόσωπα, ελέγχεται. Πώς το βλέπετε αυτό; Και δεν παραιτείται κιόλας από την ηγεσία.
Εμείς είμαστε σίγουροι έτσι κι αλλιώς ότι όλα αυτά τα προγράμματα και τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τα κρατικά προγράμματα, φτιάχνονται για να χειραγωγήσουν τις συνειδήσεις των εργαζομένων. Εκεί είναι το ζητούμενο. Δηλαδή η εκπαίδευση των συνδικαλιστικών στελεχών, για παράδειγμα, είναι για να τρέχει ζεστό χρήμα απ’ τη μια προς τους επιχειρηματίες, για να κάνουν την κατάρτιση υποτίθεται και απ’ την άλλη σε διάφορα λαμόγια σε μια συνδικαλιστική μαφία – να το πω έτσι – που εκφράζεται αυτή τη στιγμή και στο πρόσωπο του κυρίου Παναγόπουλου ως πρόεδρου της ΓΣΕΕ με το θεσμικό του ρόλο, γιατί στο θεσμικό πρόσωπο δίνονται αυτά τα χρήματα.
Βαρύς χαρακτηρισμός. Ελέγχεται όμως τώρα ακόμη, δεν θα πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα.
Ελέγχεται, αλλά είμαστε σίγουροι ότι τέτοια ζητήματα γίνονται. Διότι δεν απαντούν οι κύριοι, ούτε ο συγκεκριμένος κύριος, αλλά δεν απαντά και η ίδια η κυβέρνηση που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, η κυρία Κεραμέως, όταν το ζητάμε, αν αξιοποιήθηκαν αυτά τα ευρωπαϊκά κονδύλια, πού πήγαν, πώς αξιοποιήθηκαν, αν αξιοποιήθηκαν εν μέρει και όχι ολοκληρωτικά για εκεί που προορίζονταν, σε ποιους δόθηκαν. Πώς ελέγχθηκαν σε συνέχεια, αυτοί που πήραν αυτά τα χρήματα, για να τα αξιοποιήσουν για αυτούς τους συγκεκριμένους σκοπούς. Σε όλα αυτά δεν απαντούν.
Έχουν ευθύνη λέτε και οι υπουργοί;
Βεβαίως έχουν ευθύνη, διότι ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι αυτά δίνονται ακριβώς για να χειραγωγείται το συνδικαλιστικό κίνημα. Ο κύριος Παναγόπουλος, αυτή τη στιγμή, το ότι ακόμα βρίσκεται εκεί και κατεβάζει ψηφοδέλτιο οφείλεται στο γεγονός ότι δυστυχώς έχει “λαδώσει”, γιατί για να λειτουργήσει όλο αυτό το σύστημα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και μαφίας σε συνεννόηση με την εργοδοσία λαδώνει. Λαδάκι έδωσε. Το ποιους, σε ποιους, για ποιο σκοπό, πότε αυτό μένει να αποδειχθεί από τη δικαιοσύνη, αν πάει σε βάθος η έρευνα.
Προφανώς η δικαιοσύνη θα αποφανθεί και θα δει μετά από έλεγχο τι ακριβώς έχει γίνει. Θέλω να μείνουμε λίγο μέσα στη Βουλή. Βλέπουμε αυτές τις ημέρες, και το έχουμε ξαναδεί φυσικά, μια ακραία κόντρα, δεν ξέρω αν ήσασταν και παρών όταν προχθές είχαμε την κυρία Κωνσταντοπούλου και τον κύριο Άδωνη Γεωργιάδη με ακραίους χαρακτηρισμούς, ένθεν κακείθεν. Πώς τα βλέπετε όλα αυτά αφενός και αφετέρου, παρά το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η οξύτητα από την κυρία Κωνσταντοπούλου, υπάρχει κάποιος κόσμος, τουλάχιστον όπως φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, που τη στηρίζει και πολύ δυνατά κιόλας.
Δυστυχώς έχει γίνει πάγια τακτική πλέον, ιδιαίτερα από ορισμένους εκπροσώπους κομμάτων, όπως είναι η συγκεκριμένη που αναφέρατε με αφορμή το συγκεκριμένο επεισόδιο, όπου θεωρούν ότι για να παίξουν κάποια δευτερόλεπτα στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περισσότερο, θα πρέπει να κάνουν διάφορα σόου με οξείς χαρακτηρισμούς που χάνουν εδώ που τα λέμε και την ουσία. Για μας μέσα στη Βουλή η αντιπαράθεση μπορεί να γίνεται σε υψηλούς τόνους, αλλά θα πρέπει να γίνεται με την παράθεση επιχειρημάτων και θέσεων των κομμάτων. Γιατί όταν αρχίζει ο ένας και βρίζει τον άλλον με χαρακτηρισμούς και σταματάει εκεί…
Ήσασταν παρών στο περιστατικό.
Εκείνη τη στιγμή όχι, δεν ήμουνα μέσα, γιατί εντάξει θα παρέμβαινα πιθανόν άμα ήμουνα εκεί. Δεν ήμουνα μέσα, το έβλεπα όμως, γιατί ήμουνα στο γραφείο μου στη Βουλή και το έβλεπα από το εσωτερικό κανάλι, έτσι κι αλλιώς παρακολουθούμε όταν βγαίνουμε έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας.
Αν ήσασταν μέσα λέτε θα είχατε παρέμβει. Τι θα κάνατε;
Ε, θα έπαιρνα το λόγο και θα έλεγα αυτά που σας λέω εδώ, για το πώς πρέπει να γίνεται η αντιπαράθεση. Γιατί και η μία η κυρία και ο άλλος ο κύριος, ακολουθούν τέτοια τακτική. Υψηλούς τόνους, απαράδεκτους χαρακτηρισμούς ο ένας για τον άλλον ή για αντιπάλους τους κλπ. Και αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει. Γιατί δυστυχώς υπάρχει και μια μερίδα κόσμου, του λαού μας που έχει συνηθίσει σε αυτή την κατάσταση. Εδώ να πω ότι ευθύνεστε κι εσείς, όχι εσείς προσωπικά, ευθύνεται όμως και όλο το μντιιακό σύστημα, γιατί συνηθίζει. Εγώ το συναντώ, “να τα λες πιο χοντρά, να τους βρίζεις” μου το λέει απλός κόσμος στο δρόμο. Και τους λέω “δηλαδή αυτά που λέω, τι είναι με συγκεκριμένα επιχειρήματα;” Εντάξει μπορώ να ανεβάζω και εγώ τους τόνους κάποια στιγμή όταν οξύνεται η συζήτηση, αλλά αυτό έχει και ένα όριο.
Η κυρία Κωνσταντοπούλου λέτε το κάνει επίτηδες προς άγραν ψήφων;
Καθαρά, ξεκάθαρα. Άλλωστε νομίζω και ο πιο αφελής σε αυτή την κοινωνία το καταλαβαίνει, το βλέπει. Γιατί συνεχώς περιμένει να κάνει τέτοιου είδους παρεμβάσεις που θα παίξουν στα μέσα ενημέρωσης, στα σοσιαλ μίντια κλπ. Γιατί έχει πιάσει αυτό, ότι μια μερίδα κόσμου δυστυχώς δε βλέπει την ουσία, αλλά βλέπει το φαίνεσθαι. Ε, πρέπει να φύγουμε από αυτό, από το φαίνεσθαι, ποιος φαίνεται δήθεν δυναμικός. Κάθε άλλο παρά δυναμική είναι, διότι να σας πω και κάτι αυτά που λέει στην ουσία είναι στη γραμμή του συστήματος. Και διασυνδέσεις έχει με υπουργούς της κυβέρνησης, με άλλους τους αντιμετωπίζει να τους στείλει στο πυρ το εξώτερον, άλλους τους παρακολουθεί και ψηφίζει και νομοσχέδιά τους. Ας το σκεφτεί αυτό ο ελληνικός λαός.
Πριν αλλάξουμε θέμα, το ότι αυτό, έτσι όπως στέκεται η κυρία Κωνσταντοπούλου, της βγαίνει τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, πώς το βλέπετε;
Καλά τα κόμματα “ασανσέρ” και τα προσωποπαγή κόμματα τα ξέρουμε. Η κυρία Κωνσταντοπούλου ξεκίνησε με 9 βουλευτές, αν θυμάμαι, και έχει φτάσει τώρα να είναι στους 5, στο όριο να έχει και κοινοβουλευτική ομάδα. Γιατί ακριβώς, όπως λένε και οι ίδιοι δεν την αντέχουν, δεν τους αφήνει να εκφραστούν ως βουλευτές, να μιλήσουν στη Βουλή ελεύθερα κλπ. Και βεβαίως τους μειώνει και σαν χαρακτήρες. Μας τα λένε και οι ίδιοι στους διαδρόμους της Βουλής. Δεν έχει τόση σημασία τώρα αυτό να πούμε εδώ. Αν δει κανείς τις τοποθετήσεις της είναι στην ουσία στην ίδια τη γραμμή τη συστημική, μιας βολικής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση. Αυτό είναι το σχόλιο μου.
Υπό διαμόρφωση κόμματα, της κυρίας Καρυστιανού που την έχουμε δει σε αυτές τις λίγες συνεντεύξεις, στις αναρτήσεις να τοποθετείται για τις αμβλώσεις, για τα ελληνοτουρκικά με τον τρόπο που το έκανε και του κυρίου Τσίπρα. Πώς τα βλέπετε αυτά τα δύο υπό διαμόρφωση κόμματα;
Ναι, να τα δούμε πρώτα να διαμορφωθούν και τί σύνθεση θα έχουν, ποιοι θα είναι οι “σοφοί” που θα τους πλαισιώσουν και ποιες θα είναι οι ακριβείς θέσεις τους. Γιατί τώρα είναι λίγο περί ανέμων και υδάτων οι θέσεις τους. Για την κυρία Καρυστιανού, κοιτάξτε να δείτε, είναι διαφορετικό πράγμα να παλεύεις για τη δικαίωση του παιδιού σου, των άλλων παιδιών, των θυμάτων αυτής της μεγάλης τραγωδίας των Τεμπών ως γονιός, ως συγγενής των θυμάτων μέσα από το Σύλλογο και είναι διαφορετικό πράγμα να μπαίνεις στο πολιτικό σκηνικό, φτιάχνοντας ένα πολιτικό κόμμα, ένα καινούργιο μόρφωμα. Εκεί πρέπει να έχεις θέσεις για όλα τα ζητήματα. Αυτά δεν τα έχουμε δει. Κάποια στιγμιότυπα θέσεων που έχουμε δει στο δημόσιο λόγο της κυρίας Καρυστιανού, για παράδειγμα, θυμίζουν περισσότερο σκοταδισμό παρά κάποια ρεαλιστική πρόταση που θα είναι υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Το κύριο ζήτημα για μας, ξέρετε, κριτήριο είναι, νομίζουμε ότι αυτό πρέπει να γίνει και κριτήριο του ελληνικού λαού, όταν επιλέγει κόμματα, είναι τελικά με ποιον είσαι. Είσαι με αυτό το σύστημα της βαρβαρότητας ή είσαι με αυτούς που το αμφισβητούν και θέλουν να το αλλάξουν, να το ανατρέψουν, να πάμε σε διαφορετικά πράγματα συνολικά όμως, τόσο στη δικαιοσύνη, όσο και στην οικονομία, στις υπηρεσίες, στο κράτος, σε μια σειρά ζητήματα που σημαίνει ριζικές αλλαγές.
Ο κύριος Τσίπρας έχει περιθώρια επιστροφής, λέτε;
Κοιτάξτε, ο κύριος Τσίπρας, όπως γενικότερα ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, γιατί κάπου εκεί τοποθετείται ο κύριος Τσίπρας και με την πρακτική του μέχρι τώρα, αλλά και με τις σημερινές τοποθετήσεις του, βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο. Και το στρατηγικό αδιέξοδο αυτών των κομμάτων, του χώρου συνολικότερα της σοσιαλδημοκρατίας, που εκφράζει και ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Ανδρουλάκης ή άλλα μικρότερα κόμματα στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς, έχουν στρατηγικά αδιέξοδα. Γιατί πρώτα απ’ όλα τα πεπραγμένα τους ως κυβερνήσεις, γιατί ο κύριος Τσίπρας ήταν πρωθυπουργός – ή πιο πριν ήταν ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, είναι πάρα πολύ κοντά – και τα πεπραγμένα του έχουν αφήσει αρνητικό αποτύπωμα στη συνείδηση της πλειοψηφίας τουλάχιστον του ελληνικού λαού ή ενός μεγάλου μέρους αυτού που τον ακολουθούσε, των ανθρώπων που τον ακολουθούσαν τότε και εκφράστηκε βέβαια με τις προηγούμενες εκλογές. Όπως επίσης αυτός ο χώρος δεν έχει και δυνατότητες να κάνει μια αναδιανεμητική κοινωνική πολιτική που γινόταν παλιότερα λόγω των οικονομικών συνθηκών, της συγκυρίας και στην Ευρωζώνη και στην Ευρώπη. Πάμε για νέα οικονομική κρίση. Όλες αυτές οι δυσκολίες δε δίνουν στη σοσιαλδημοκρατία και στα κόμματα τύπου κ. Τσίπρα, όταν το φτιάξει, να κάνουν τέτοια αναδιανεμητική κοινωνική πολιτική που στο παρελθόν έκαναν τέτοια σοσιαλδημοκρατικά, κεντροαριστερά κόμματα. Και βεβαίως είναι ότι έχει αυτός ο χώρος ουσιαστικά ενιαία στρατηγική με αυτή του κυβερνώντος κόμματος της ΝΔ, των φιλελεύθερων δηλαδή. Η σοσιαλδημοκρατία πολύ περισσότερο πλέον έχει ταυτιστεί σε όλες τις βασικές οικονομικές, πολιτικές και άλλες επιλογές και θέσεις με το χώρο της δεξιάς.
Έτσι όπως τα περιγράφεται και με δεδομένο ότι σήμερα που μιλάμε η κυβέρνηση διανύει το έβδομο έτος της, υπάρχουν, το βλέπουμε και στις δημοσκοπήσεις, πολλά παράπονα για την ακρίβεια, για τη δικαιοσύνη, για ό,τι ο καθένας θέλει να στηλιτεύσει και δε βλέπουμε έναν αντίπαλο δέος. Πώς θα πορευτεί η κατάσταση από εδώ και πέρα, τι θα γίνει;
Το αντίπαλο δέος πρέπει να γίνει ο ίδιος ο λαός. Εμείς πιστεύουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει τη δυνατότητα, μπορεί να βγει στο προσκήνιο, μπορεί να το αποφασίσει. Είναι πάρα πολύ θετικά τα μηνύματα που δίνει όλο αυτό το χρόνο, τα τελευταία χρόνια και σε αλλαγή συσχετισμών δύναμης σε αρχαιρεσίες σωματείων, συλλόγων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, μεγάλων κινητοποιήσεων, η συμμετοχή του σε αγώνες επίσης, η συμμετοχή σε όλες αυτές αυτές τις συλλογικές διαδικασίες, γιατί για μας αυτό είναι το κριτήριο της συνειδητοποίησης και της συνολικής αμφισβήτησης ενός συστήματος.
Θα φανεί και στην κάλπη πιστεύετε αυτό;
Και βεβαίως, ναι, πιστεύω ότι μπορεί να γίνει και αυτό, αν και η κάλπη έχει και άλλους παράγοντες περισσότερους που πρέπει να τους δεις στη συγκεκριμένη συγκυρία, πώς επηρεάζουν ένα εκλογικό σώμα με τον τρόπο που γίνονται στις συνθήκες αυτής της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που δεν είναι και πραγματική δημοκρατία εδώ που τα λέμε. Εμείς το λέμε αυτό, μένει να το συνειδητοποιήσει και ο ελληνικός λαός γιατί το βλέπει και ο ίδιος στο πετσί του πλέον.
Γιατί το λέτε αυτό; Ψηφισμένη κυβέρνηση δεν είναι που κυβερνά από τον κόσμο με συγκεκριμένη διαδικασία εκλογική;
Εντάξει, ψηφισμένη κυβέρνηση είναι, αλλά από ένα 60-65% του εκλογικού σώματος. Δηλαδή μια κυβέρνηση που παίρνει 40% τότε, έχει κατρακυλήσει στο 20-25% τώρα, δηλαδή έχει χάσει τους μισούς ψηφοφόρους της, και μιλάμε για εκατομμύρια που πλανώνται τώρα γενικώς σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Άρα λοιπόν υπάρχει το ζήτημα το πώς ερμηνεύονται αυτά τα αποτελέσματα. Αλλά εγώ θα σας πω εντάξει έκανε την επιλογή, ο ελληνικός λαός ήταν αυτή που ήταν, δεν λέω αν ήταν λαθεμένη ή σωστή, θα αποδειχθεί από την πράξη. Άλλωστε τέτοιες εκλογικές διαδικασίες έχουν γίνει και σε άλλα κόμματα και με πιο ακραίους. Τι να θυμίσω τώρα ότι ο Χίτλερ είχε βγει με κοινοβουλευτικές διαδικασίες; Άρα λοιπόν, δεν είναι κριτήριο ωριμότητας ή προοδευτικότητας ενός εκλογικού σώματος τι ψηφίζει στις εκλογές. Δηλαδή εγώ δεν θα το έλεγα καν ως επιχείρημα δεν μου περνάει από το μυαλό, ιδιαίτερα για τέτοιου είδους αστικές διαδικασίες. Αλλά πέρα από αυτά, να δούμε την πρακτική του κόμματος αυτού τι υλοποίησε και τι έφερε στην ελληνική κοινωνία. Σε όλα έχει αρνητικό πρόσημο. Να πούμε για την ακρίβεια όπου έχουν εκτιναχτεί οι τιμές στα ράφια; Να πούμε για τους αγρότες που βρίσκονται σήμερα ακόμα στους δρόμους της Αθήνας; Είναι στο Σύνταγμα, έχουν κατέβει σε πανελλαδικό συλλαλητήριο και συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους γιατί δεν παίρνει άμεσα μέτρα μείωσης στοιχειωδώς του κόστους παραγωγής, που μπορεί να το κάνει αυτό, με προτάσεις που έχουμε καταθέσει εμείς. Με προτάσεις που έχουν καταθέσει οι ίδιοι αγρότες.
Τους έδωσε πάντως τόσα πράγματα που δεν έχει πάρει άλλη κοινωνική ομάδα.
Τα ψίχουλα, που είπαν και οι αγρότες που δόθηκαν, τα οποία “θα” δοθούν και αυτά. Είμαστε στο “θα” σε όλα τα ζητήματα, “θα” δοθούν, δεν φτάνουν ούτε για να πει μια κουβέντα ο άλλος, να πάρει ένα ποτήρι νερό για να συνεχίσει να κάνει ένα βήμα στο χωράφι του να δουλέψει. Η κατάσταση που έχουν οι αγρότες, η ανασφάλεια, τα χρέη, δεν τους αφήνουν να καλλιεργήσουν, δεν μπορούν να μείνουν στη γη τους. Δεν έχουν τα κοπάδια τους. Ο εμβολιασμός που θα ήταν σωτηρία, αντί να σφάζονται τα αιγοπρόβατα, δεν γίνεται.
Μας λένε ότι δεν είναι εγκεκριμένος από την Ευρώπη και ότι θα έχουν πρόβλημα με τα ΠΟΠ.
Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Και το ξέρει πολύ καλά η κυβέρνηση. Γι’ αυτό, από ότι μαθαίνουμε, κάνει και κρυφές συζητήσεις και βάζει να υπογράφουν το απόρρητο των συνομιλιών και των συζητήσεων και αυτών που τους έρχονται από την ΕΕ. Μάλιστα κάποιος υπουργός είπε ότι σας βάζουν να το κάνετε αυτό για να μην τα μάθει το ΚΚΕ. Το μάθαμε εμείς όμως. Γιατί ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.
Νομίζω ότι θέσαμε όλα τα θέματα με αγάπη η μέρα που είναι, κύριε Γενικέ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Χρόνια πολλά στους ερωτευμένους. Και όσοι δεν είναι ερωτευμένοι να ερωτευτούν.