Ο Κωστής Χατζηδάκης χαρτογραφεί τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις μετά την κλιμάκωση στο Ιράν και εξηγεί γιατί η Ελλάδα εμφανίζεται πιο ανθεκτική. Κεντρικός άξονας, κατά τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, η πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα ως προϋπόθεση για στήριξη της κοινωνίας.
Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης επιχειρεί μια πρώτη αποτίμηση των συνεπειών της πολεμικής ανάφλεξης με επίκεντρο το Ιράν για την Ελλάδα και την οικονομία της. Μέσα από πέντε συμπεράσματα, αναδεικνύει αφενός τις διεθνείς ανακατατάξεις, αφετέρου τη στρατηγική της Αθήνας να απαντήσει με πολιτική και οικονομική σταθερότητα στην αβεβαιότητα που δημιουργεί ο πόλεμος στον Κόλπο.
Η διεθνής σκακιέρα και τα ελλείμματα της Ευρώπης
Κατά τον Κωστή Χατζηδάκη, η πρώτη διαπίστωση είναι η όλο και πιο έντονη διεθνής παρουσία των ΗΠΑ μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Η Ουάσινγκτον, σημειώνει, υπογραμμίζει τον ρόλο της σε κάθε νέα κρίση, με την τρέχουσα σύγκρουση να μην αποτελεί εξαίρεση. Παράλληλα, το Ισραήλ, μετά την επίθεση της Χαμάς το 2023, έχει σκληρύνει θεαματικά τη στάση του, αξιοποιώντας προηγμένες στρατιωτικές τεχνολογίες για να πλήττει καθεστώτα και οργανώσεις που θεωρεί απειλή υψηλού κινδύνου.
Στον αντίποδα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αναδεικνύει ως δεύτερο συμπέρασμα τα σοβαρά κενά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κοινή Άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Παρά τις προσπάθειες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η ΕΕ εμφανίζεται – όπως τονίζει – με «αμηχανία και κακοφωνία» στην κρίση του Κόλπου. Αυτές οι αδυναμίες, προειδοποιεί, δεν είναι μόνο γεωπολιτικές, αλλά μπορούν να μεταφραστούν σε κόστος και για την ευρωπαϊκή οικονομία, ιδίως σε ένα περιβάλλον αυξημένου ενεργειακού ρίσκου και πληθωριστικών πιέσεων.
Η αναβαθμισμένη θέση της Ελλάδας και η γραμμή σταθερότητας
Τρίτο συμπέρασμα του Κωστή Χατζηδάκη είναι ότι, σε αντίθεση με την Ευρώπη, η Ελλάδα δεν έχει περιθωριοποιηθεί, αλλά ενισχύει σταθερά τη θέση της τα τελευταία χρόνια. Υπενθυμίζει τους ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ, την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία και τις συμμαχίες με Ισραήλ και αραβικές χώρες όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία, καθώς και τον ενεργό ρόλο της στην ΕΕ. «Δεν είναι πια το μαύρο πρόβατο», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Ως τέταρτο στοιχείο, αποδίδει στην κυβέρνηση και στον Κυριάκο Μητσοτάκη τεχνογνωσία και αποτελεσματικότητα στη διαχείριση κρίσεων, με αναφορά στον Έβρο, την πανδημία και την ενεργειακή κρίση. Υποστηρίζει ότι η ίδια λογική εφαρμόζεται και τώρα: στοχευμένες παρεμβάσεις, ειδικά κατά της αισχροκέρδειας, και όχι ευχολόγια. Επισημαίνει ότι η Ελλάδα δεν εισάγει φυσικό αέριο από την επίμαχη περιοχή, ενώ μόνο περίπου το 25% του πετρελαίου διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ, άρα η άμεση ενεργειακή έκθεση είναι περιορισμένη. Υπενθυμίζει, επίσης, ότι μεγάλο μέρος της τελικής τιμής στα καύσιμα είναι φόροι και όχι η ίδια η διεθνής τιμή του πετρελαίου.
Η αντιπολίτευση, ο προϋπολογισμός και το αφήγημα της ευθύνης
Ως πέμπτο συμπέρασμα, ο Κωστής Χατζηδάκης στρέφει τα πυρά του στην αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι τόσο η άκρα Δεξιά όσο και η Αριστερά εμφανίζονται σε «αμηχανία» σε εξωτερική πολιτική και οικονομία. Αντιπαραθέτει στο «δώστα όλα» μια «σοβαρή, μετρημένη και νοικοκυρεμένη» πολιτική. Ενδεικτικά αναφέρει ότι ο κρατικός προϋπολογισμός έχει καταρτιστεί με σενάρια που λαμβάνουν υπόψη τιμές πετρελαίου έως και 100 δολάρια το βαρέλι, πολύ υψηλότερες από τις σημερινές, κάτι που – όπως υποστηρίζει – επιτρέπει περιθώρια για στοχευμένη στήριξη της κοινωνίας, εφόσον χρειαστεί.
Η κεντρική του θέση είναι ότι η άμυνα απέναντι στις εξωτερικές κρίσεις δεν μπορεί να είναι ούτε ο εφησυχασμός ούτε ο λαϊκισμός, αλλά η διατήρηση πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας, με προετοιμασμένους προϋπολογισμούς και αξιόπιστη διαχείριση. Η κυβέρνηση, καταλήγει, φιλοδοξεί να επαναλάβει το μοντέλο των προηγούμενων κρίσεων, όπου – κατά την άποψή του – κατάφερε να στηρίξει νοικοκυριά και επιχειρήσεις χωρίς να υπονομεύσει τη δημοσιονομική ισορροπία.
Σχόλιο 
: Το άρθρο Χατζηδάκη επιχειρεί να «κλειδώσει» το αφήγημα της κυβέρνησης: η γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και η δημοσιονομική πειθαρχία παρουσιάζονται ως δίδυμο ασπίδα σε έναν πόλεμο με απρόβλεπτη διάρκεια και ένταση. Το πραγματικό τεστ, ωστόσο, θα είναι αν οι εξαγγελίες για περιορισμένη επίπτωση στις τιμές καυσίμων και στο κόστος ζωής επιβεβαιωθούν στην πράξη, σε μια κοινωνία ήδη επιβαρυμένη από διαδοχικά κύματα ακρίβειας.
#Χατζηδάκης #πολιτική #οικονομία #Ελλάδα #Ιράν #ΕΕ