Είτε σ’ αρέσει ο Μητσοτάκης, είτε δεν σ’ αρέσει, οφείλεις — και οφείλουμε όλοι — να παραδεχθούμε ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία για την παγκόσμια πολιτική σκακιέρα είναι ο μόνος που μπορεί να εκπροσωπήσει σοβαρά τη χώρα μας στο εξωτερικό.
Οτιδήποτε άλλη εκπροσώπηση από οποιαδήποτε άλλον πολιτικό αρχηγό της αντιπολίτευσης, μοιάζει είτε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας είτε, πιο ρεαλιστικά με ταινία τρόμου.
Την ώρα που στα ευρωπαϊκά και διεθνή τραπέζια παίζονται παρτίδες υψηλής ταχύτητας, με αποφάσεις που λαμβάνονται σε χρόνο μηδέν, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς οποιονδήποτε από τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης να μπαίνει σε κλειστές συσκέψεις και να καταλαβαίνει — πόσο μάλλον να συνδιαμορφώνει — το παιχνίδι.
Ο Αλέξης Τσίπρας, όσο κι αν φλερτάρει με το comeback, δύσκολα θα παρακολουθούσε τη συζήτηση χωρίς ακουστικά μετάφρασης. Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ξεχνούσε κάνα φακελο.
Ο Βελόπουλος θα πήγαινε προετοιμασμένος: χειρόγραφες επιστολές, «αποκαλύψεις», κεραλοιφές και θεραπείες για την τριχόπτωση.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα ζητούσε το καταστατικό κάθε συνεδρίασης και, με μαθηματική ακρίβεια, θα έβρισκε λόγο να την ακυρώσει.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης; Πιθανότατα θα δήλωνε ότι παρακολουθείται, θα καθόταν σε μια γωνία και — τον κόβω — θα έπαιζε και λίγο Tetris στο κινητό.
Για τη Νέα Αριστερά και τα συναφή, δεν ανοίγουμε καν συζήτηση.
Όσο για την νέοεισερχόμενη Μαρία Καρυστιανού, θα ήθελα πραγματικά να τοποθετηθεί επ αυτού και να μας πει τις θέσεις της.
Ίσως λοιπόν, κάποια στιγμή όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης να όφειλαν να περάσουν από το Μαξίμου με ένα δώρο. Όχι από θαυμασμό, αλλά από ευγνωμοσύνη. Γιατί όσο εκείνοι λουφάζουν στην Ελλάδα, ανακουφισμένοι στον καναπέ του σχολιαστή, κάποιος άλλος παίζει στο τραπέζι. Και προς το παρόν, είναι μόνο ένας.
