Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας παρευρέθηκε, νωρίτερα σήμερα, στη βιβλιοπαρουσίαση του νέου βιβλίου της Σεμίνας Διγενή, “Καθ’ οδόν” – 15 μονόλογοι στην Αθήνα”, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Καισαριανής, όπου απηύθυνε σύντομο χαιρετισμό.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός του Δημήτρη Κουτσούμπα:
Καλησπέρα σε όλους και όλους. Κάθε που η Σεμίνα παρουσιάζει ένα νέο βιβλίο της είναι πάντα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Έτσι και το «Καθ’ Οδόν», της «Σύγχρονης Εποχής».
Έχω βρεθεί σε πολλές παρουσιάσεις αυτών των μικρών διαμαντιών της Σεμίνας. Άλλα τα έχω προλογίσει, για άλλα έχω μιλήσει, σε άλλα απλά παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα. Πάντα όμως, όλα είχαν ουσία, αίσθημα και συναίσθημα, περιεχόμενο και μορφή διαλεκτικά δεμένα, συγκίνηση αλλά και ιστορικό αποτύπωμα, ζώσα ανατρεπτική μνήμη.
Αυτό εδώ όμως που κρατάμε στα χέρια μας, με συγκίνησε ιδιαίτερα, για τους εξής λόγους, που θα προσπαθήσω να εξηγήσω:
Πρώτο: Παρουσιάζεται στην Καισαριανή σε μια πολύ φορτισμένη περίοδο. Και δεν μπορούσε παρά να είναι η Καισαριανή που φιλοξενεί την παρουσίαση αυτού του βιβλίου, αφού η Σεμίνα σε αυτό γράφει για ανθρώπους που περπάτησαν στους δρόμους όλης της Αθήνας, της Καισαριανής, άλλων συνοικιών, στους δρόμους δηλαδή, όπου «είναι χαραγμένα τρεξίματα διαδηλώσεων, βήματα εραστών, επαναστατών, ζητιάνων, νοικοκυραίων, παιδιών που έπαιξαν, ποιητών που τραγούδησαν» αλλά και «χαφιέδων» και «αστυνόμων που πυροβόλησαν» και άλλων.
Δεύτερο: Βρισκόμαστε στην Καισαριανή λίγο καιρό μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 παλικαριών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου μεταφέρθηκαν από το Χαϊδάρι και που αντίκρισαν τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, τραγουδώντας και χορεύοντας. «Σαν τους αητούς φτερούγησαν στις στράτες», στέλνοντας το μήνυμα του ανυποχώρητου, του ασυμβίβαστου αγώνα για ανώτερα ιδανικά και αξίες.
Και τούτες τις μέρες, με τον πόλεμο να μας χτυπάει για μια ακόμα φορά την πόρτα μας, ενώ μαίνεται στην γειτονιά μας, με την πιθανότητα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου να είναι περισσότερο ορατός από ποτέ μετά την λήξη του Δεύτερου, γίνεται ακόμα πιο σημαντική και εμβληματική η παρουσία μας εδώ, απόψε, σε αυτό τον τιμημένο τόπο.
Τρίτο: Τους χαρακτήρες αυτού του έργου της Σεμίνας δεν τους δημιούργησε η φαντασία της, η οποία έτσι κι αλλιώς είναι οργιάζουσα, ανέκαθεν και στο διηνεκές. Όπως και η ίδια παραδέχεται στον πρόλογο, δεν είναι επινοημένοι χαρακτήρες αλλά άνθρωποι που υπήρξαν, που υπάρχουν, κάποιους τους έζησε, τους γνώρισε. Κάποιοι είναι και κοινοί μας γνωστοί.
Όταν διάβασα τον πρώτο μονόλογο, που αναφέρεται «σε μια αγωνίστρια που ποτέ δεν λύγισε, ποτέ δεν παραστράτησε», χωρίς να αναφέρει το όνομά της, την γνώρισα αμέσως. Η Σεμίνα μιλά για την Πότα Κακαβά, την αγωνίστρια, την κομμουνίστρια, την γυναίκα, με πολύχρονες φυλακές και εξορίες, βασανίστρια, μια μαχήτρια της ζωής, πανταχού παρούσα, μέχρι το τέλος της ζωής της, πρωτοπόρα στην Καλαμάτα, στην Πελοπόννησο όπου ζούσε, στους δρόμους της Αθήνας, στις διαδηλώσεις, στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, στις πορείες, στα Συνέδρια. Πάντα έτοιμη για σκληρή κριτική για τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας -ακόμα και για τα κιλά που παίρναμε για να καταλάβετε- αλλά και ταυτόχρονα γλυκιά, ανθρώπινη, αναγνωρίζοντας την κούραση, την προσφορά κάθε ανθρώπου, κάθε συντρόφου στον μεγάλο αγώνα που δίνουμε για να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος».
Και βέβαια προχωρώντας σε άλλους μονολόγους του βιβλίου, συναντάς άλλες μορφές εμβληματικές κι αγαπημένες. Στον 11ο μονόλογο, όπου και εκεί δεν αναφέρει το όνομά της, αλλά την αναγνωρίζεις αμέσως, είναι η Μάγδα Φύσσα που, μαζί με τον ελληνικό λαό και τη νεολαία, έδωσε έναν πολύ μεγάλο αγώνα κατά του φασισμού, κατά της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Αγώνας, φυσικά, που δεν πρέπει να σταματήσει, πρέπει να συνεχιστεί απ’ όλους μας, από σύσσωμο τον ελληνικό λαό και τη νεολαία.
Μετά από αυτά, όταν η Σεμίνα μου ζήτησε να είμαι σήμερα εδώ και να πω δυο λόγια, δεν είχα κανένα δισταγμό, θα άφηνα ακόμα και κάποια άλλη επίσης σοβαρή δουλειά, έτσι και αλλιώς, για να βρίσκομαι εδώ μαζί σας και να μοιραστούμε αυτές τις στιγμές.
Θα σταματήσω όμως εδώ, γιατί, φαντάζομαι και οι υπόλοιποι συντελεστές σήμερα εδώ σε αυτή την παρουσίαση θα μιλήσουν και για τις υπόλοιπες σελίδες, σελίδες γεμάτες συναισθήματα όμορφα, για ανθρώπους που περπάτησαν και περπατούν στους δρόμους της Αθήνας. Όχι σε όλες τις σελίδες, υπάρχουν και σε κάτι άλλες κάποιοι που δεν θέλεις ούτε να τους συναντάς, θα τους δείτε αλλά δεν θέλω καν να μιλήσω γι’ αυτούς.
Εγώ θα μιλήσω για ανθρώπους σαν όλους εμάς, σ’ αυτούς που αναφέρεται το βιβλίο, σαν όλους όσους και όσες έφυγαν αλλά πάντα είναι παρόντες και παρούσες. Άνθρωποι που τους αγνοεί η τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνολικά η αστική εξουσία. Δεν προβάλει το ήθος, το μεγαλείο τους, προτιμώντας φτηνά, καταναλωτικά και λαϊκίστικα προϊόντα υπο-ς και παρακμής.
Γι’ αυτό κι εμείς, όπως κι εκείνοι, τραγουδάμε, φωνάζουμε πώς δεν καταδεχόμαστε να «υψώσουμε το κεφάλι μας στα αστροφώτιστα διαστήματα…» γιατί «τα άστρα είναι μακριά κι η γη μας τόσο δα μικρή»… γιατί, «ό,τι και να είναι τ’ άστρα, εμείς την γλώσσα μας τους βγάζουμε»…
Ακριβώς γιατί για εμάς, «το πιο εκπληκτικό, το πιο μυστηριακό, το πιο μεγάλο, είναι πάντα ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…».
Κι αυτός ο άνθρωπος, παρ’ όλα αυτά, σηκώνεται και περπατά μαζί μας, στους δρόμους της Ελλάδας, στους δρόμους του κόσμου, για να «πάρουν τα όνειρα εκδίκηση».
Καλοτάξιδο κι αυτό το βιβλίο σου θα είναι, Σεμίνα.
Καλή δύναμη, καλή ανάσταση λαών.