Η ελληνική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ) που ιδρύθηκε με διάταγμα της κυβέρνησης Παπάγου το 1953, δηλαδή τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου, πήρε το όνομά της από τη μαμά CIA (Central Intelligence Agency), αλλά η σχέση της με τη Μυστική Υπηρεσία των ΗΠΑ δεν τελείωνε εκεί: οι Αμερικανοί πλήρωναν τα πάντα.
Από το ενοίκιο των γραφείων της οδού Μέρλιν έως τις αμοιβές των πληροφοριοδοτών και των πρακτόρων της Υπηρεσίας, που διοικήθηκε την πρώτη δεκαετία από τον συνταγματάρχη Πυροβολικού, Αλέξανδρο Νάτσινα, έναν από τους αφοσιωμένους στον Ιερό Δεσμό Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ), που θεωρείται ο πρόδρομος της χούντας του Παπαδόπουλου.
Δύο από τους τρεις της χούντας των συνταγματαρχών αναδείχθηκαν μέσω της ΚΥΠ: ο Γεώργιος Παπαδόπουλος υπηρέτησε εκεί για πέντε χρόνια (1959-1964) και αναμείχθηκε στην προετοιμασία του σχεδίου «Περικλής» (για την καταπολέμηση της ΕΔΑ, που είχε κάνει την έκπληξη στις εκλογές του 1958 με 24,2%, παίρνοντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης). Διετέλεσε προσωπικός γραμματέας του Νάτσινα, επικεφαλής του Β’ Κλάδου, που είχε να κάνει με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας και ήταν ο σύνδεσμος ΚΥΠ – CIA.
Αργότερα, επί των κυβερνήσεων των αποστατών, ο Νικόλαος Μακαρέζος διορίστηκε το 1966 επικεφαλής του επίλεκτου Α’ Κλάδου της ΚΥΠ και ήταν υπεύθυνος για τους Ελληνες κατασκόπους σε ξένες χώρες. Και μετά ήρθε η 21η Απριλίου του 1967… Τώρα, με πρωτοβουλία του διοικητή της Θεμιστοκλή Δεμίρη, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) αρχίζει να δημοσιοποιεί μέρος του αρχείου της ξεκινώντας από το 1953, όταν το καθήκον της σε συνθήκες Ψυχρού Πολέμου ήταν ένα: ο αντικομμουνισμός.
Το report του 1953
Ενα από τα πρώτα reports της ΚΥΠ (το όνομα του συντάκτη έχει καλυφθεί) είναι ίσως από τα πιο διασκεδαστικά που μπορεί να διαβάσει κανείς σε έγγραφο Μυστικής Υπηρεσίας, αφού προτρέπει σε εναγκαλισμό του… σεχταρισμού, δηλαδή των «ορθόδοξων» σκληρών κομμουνιστών!
Η σχετική μελέτη είχε συνταχθεί τον Μάρτιο του 1953 και περιλαμβάνεται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τον «κομμουνιστικόν κίνδυνον» οι συντάκτες της. Αφορμή για την έκθεση που περιλαμβάνει προτάσεις για την «αξιοποίηση» του σεχταρισμού, αποτέλεσε το γεγονός ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης τον είχε χαρακτηρίσει τον υπ’ αριθμόν 1 εχθρό του ΚΚΕ.
Η μελέτη απεστάλη στις υπηρεσίες της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής προκειμένου οι αρμόδιες υπηρεσίες να «μελετήσουν τους ιδιαίτερους τοπικούς όρους και συνθήκας διά την δημιουργίαν και ανάπτυξιν του σεχταρισμού εις βάρος του ΚΚΕ και των ελεγχόμενων υπό τούτου οργανώσεων».
Ζητείται μάλιστα από τις υπηρεσίες να αναφέρουν, μεταξύ άλλων, «τας ενεργείας εις ας προέβησαν ή σκέπτονται να προβούν διά την δημιουργίαν ή την περαιτέρω ανάπτυξιν του σεχταρισμού εις το ΚΚΕ και τα αποτελέσματα των ενεργειών των τούτων».
Ο συντάκτης της μελέτης εξηγεί με το πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται την έννοια του σεχταρισμού: ότι είναι όρος «τον οποίον οι κομμουνισταί χρησιμοποιούν διά να σημάνουν την πολιτικήν εκείνην εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος και των οργανώσεων τας οποίας τούτο ελέγχει και καθοδηγεί, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την απομόνωσίν του από τα ευρύτερα στρώματα του λαού, την μεταβολήν του δε ούτω από “κόμματος μαζών” εις μίαν αίρεσιν».
Διαχωρίζει, δε, τον σεχταρισμό σε πολιτικό, οργανωτικό, συνδικαλιστικό και με δεδομένη τη ρήση του Ζαχαριάδη διαπιστώνει ότι είναι «δέον να ληφθή σοβαρώς υπ’ όψιν υπό του κράτους και να επιδιωχθή υπό των αρμοδίων οργάνων του επιμόνως και συντόνως, επιτελικώς η αιρετικοποίησις του ΚΚΕ, δηλαδή η απομόνωσίς του».
Μάλιστα, ο συντάκτης της μελέτης διαπιστώνει ότι «η σημασία της καταβληθησομένης προσπαθείας διά την ενίσχυσιν του σεχταρισμού του ΚΚΕ θα είναι μεγαλυτέρα, εάν αυτή θα έχει ως τελικόν αποτέλεσμα την εις βάρος του ΚΚΕ εκδήλωσιν “φραξιονισμού”, δηλαδή την δημιουργίαν αντιπάλων ομάδων εκτός των κόλπων του ΚΚΕ, ΕΔΑ, ΑΚΕ κ.λπ., των οποίων οι μεν θα επιρρίπτουν επί των δε την ευθύνην του σεχταρισμού των. Ο φραξιονισμός δε, ως γνωστόν, είναι χειρότερος και αυτού του σεχταρισμού εχθρός και κίνδυνος διά το ΚΚΕ, διότι καταλύει τη μονολιθικότητά του, παραλύει τη δραστηριότητά του και απεργάζεται την αυτοδιάλυσίν του».
Διαλέξεις και «διαφώτιση»
Από την αρχή, η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου και επενδύει στο πολωτικό κλίμα της εποχής. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο μακαρθισμός γεννιέται και θεριεύει, ο Τζέι Εντγκαρ Χούβερ του FBI είναι ο αρχηγός στο κυνήγι μαγισσών του κομμουνισμού. Οι υπάλληλοι στη νεοσύστατη υπηρεσία πληροφοριών που χρηματοδοτείται από τη CIA και αποτελεί πρακτικά παράρτημά της αναζητούν με ενθουσιασμό νέα αντικείμενα απασχόλησης.
Πέρα από τη συλλογή πληροφοριών, προτείνουν αξιωματικοί της Υπηρεσίας να κάνουν διαλέξεις για τον κομμουνισμό και την αντιμετώπισή του τόσο στις σχολές των αξιωματικών Αστυνομίας και Χωροφυλακής όσο και στις στρατιωτικές σχολές, όπως περιγράφεται σε αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του 1953. Μάλιστα, σε ένα από αυτά υποβάλλεται πρόγραμμα των διαλέξεων και του περιεχομένου τους, που περιλαμβάνει: Πέντε ώρες με θέματα γύρω από τον «διεθνή κομμουνισμό»:
«- Ιστορική ανασκόπησις εξελίξεως πολιτο-κοινωνικών συστημάτων: Καπιταλισμός, κομμουνισμός.
– Εξέλιξις του διεθνούς εργατικού κινήματος μέχρις της κομμουνιστικής επαναστάσεως εν Ρωσία.
– Η Ρωσία και η οργάνωσις του διεθνούς κομμουνισμού Α’ Διεθνής, Β’ Διεθνής και Γ’ Διεθνής (Λενινισμός).
– Σταλινισμός.
– Μετασταλινική ηγεσία του διεθνούς κομμουνισμού και η σημερινή στρατηγική και τακτική του». Στον «ελληνικό κομμουνισμό» οι διαλέξεις έχουν θεματικές όπως «Η καθαίρεσις υπό του Κρεμλίνου της ηγεσίας του ΚΚΕ και η επιβολή του Ν. Ζαχαριάδη και η εφαρμοσθείσα υπ’ αυτού νέα τακτική», «Αι αλλεπάλληλοι απόπειραι του ΚΚΕ διά την βιαίαν κατάληψιν της εξουσίας εν Ελλάδι και τα αίτια των αποτυχιών της», «Η οργανωτική δράσις του ΚΚΕ εις τας ενόπλους δυνάμεις» και «Η Κομμουνιστική προπαγάνδα».
Αναζητώντας ακόμη περισσότερο αντικείμενο… εργασίας, τα στελέχη της ΚΥΠ δηλώνουν έτοιμα να προσφέρουν υπηρεσίες «διαφώτισης» φυλακισμένων κομμουνιστών, όπως προκύπτει από τρία διαδοχικά έγγραφα του 1955 που περιλαμβάνονται σε αυτά που δόθηκαν στη δημοσιότητα.
Αναφέρεται χαρακτηριστικά σε έγγραφο με θέμα «Επί της οργανώσεως Υπηρεσίας Διαφωτίσεως Φυλακισμένων Κομμουνιστών»: «Εχομεν την τιμήν, εις απάντησιν του υπ’ αριθ. Εμπ. 47-14-2-44 εγγράφου υμών, να γνωρίσωμεν ότι η ΚΥΠ είναι διατεθειμένη να παράσχη εις την παρ’ υμίν οργανωσθησομένην υπηρεσίαν διαφωτίσεως φυλακισμένων κομμουνιστών την ενίσχυσίν της και εις πείραν και εις διαφωτιστικόν υλικόν».
Διάβρωση
Πέρα από τις διαλέξεις προς τους μελλοντικούς αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, η ΚΥΠ διαπίστωνε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί και η διείσδυση του κομμουνισμού σε αυτές. Σε σχετική έκθεσή της στις αρχές του 1954 η ΚΥΠ «διαπιστώνει» ότι «αι προσπάθειαι του ΚΚΕ προς διάβρωσιν των Ενόπλων Δυνάμεων χρονολογούνται από της εποχής καθ’ ην ο Ελληνικός Στρατός εμάχετο ακόμη εις την Μικράν Ασίαν. Οι νεοφώτιστοι τότε οπαδοί του ΚΚΕ, οι υπηρετούντες εις τας τάξεις του Στρατού, όστις ευρίσκετο εις τα πεδία των μαχών του μικρασιατικού μετώπου, ωργάνωσαν τους πρώτους κομμουνιστικούς πυρήνας εις την Σμύρνην και ήρχισαν να προπαγανδίζουν κατά του πολέμου και υπέρ της αποστρατεύσεως».
Ο ίδιος συντάκτης διαπιστώνει στη συνέχεια ότι «η Κ/Σ (κομμουνιστική) ηγεσία μετά την στρατιωτικήν της ήτταν εις Βίτσι και Γράμμον το θέρος του 1949 και την φυγήν της εις τας χώρας του Παραπετάσματος ουδέποτε εγκατέλειψεν τας προσπαθείας της διά την διάβρωσιν των Ενόπλων Δυνάμεων και την παρεμπόδισιν της αναπτύξεώς των, γνωρίζουσα πλέον καλώς, ότι εφ’ όσον η ισχύς των παραμένει εις το σημείον το οποίον ευρίσκεται σήμερον, η ανάληψις εκ νέου ενόπλου αγώνος διά την κατάλυσιν του κράτους θ’ αποβή επί ματαίω, διότι η συντριβή του κομμουνιστικού στρατοπέδου θα είναι αναπόφευκτος από αδιαβρώτους εθνικάς Ενόπλους Δυνάμεις».
Ως μέσα για τη διάβρωση των Ενόπλων Δυνάμεων η ΚΥΠ ανέφερε: «Ο καθολικός και απώτερος σκοπός της κομμουνιστικής στρατιωτικής οργανώσεως είναι η οπωσδήποτε διάλυσιν των Ενόπλων Δυνάμεων, ήτις και επιδιώκεται διά των κάτωθι ενεργειών:
- α) κατασκοπείας,
- β) σαμποτάζ – μποϋκοτάζ,
- γ) προπαγάνδας,
- δ) μαζικών κινητοποιήσεων,
- ε) στάσεων και ανατρεπτικών ενεργειών».
Στας φυλακάς της Γυάρου
Σε έκθεσή της τον Μάιο του 1954 η ΚΥΠ προχωρά σε εκτενή ανάλυση της κατάστασης στις φυλακές και τόπους εξορίας «από κομμουνιστικής δράσεως». Οπως διαπιστώνει ο συντάκτης της, «το πρόβλημα των φυλακισμένων κομμουνιστών, εμφανισθέν από της καταστολής του Δεκεμβριανού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος, έλαβε την οξυτέραν του μορφήν διαρκούντος του Συμμοριοπολέμου, σήμερον δε, μετά παρέλευσιν μίας 10ετίας από της εμφανίσεώς του, δεν δυνάμεθα να είπωμεν ότι εύρε την ορθήν λύσιν του».
Σε άλλο σημείο αναφέρεται: «Ιδιαιτέρως το θέμα του σωφρονισμού και αναμορφώσεως των κρατουμένων κομμουνιστών είχε τελείως παραμεληθή εις τους τόπους εκτοπίσεως και τας φυλακάς του κράτους, η εκεί δε επικρατούσα κατάστασις εξυπηρέτει από απόψεως προπαγάνδας το κομμουνιστικόν στρατόπεδον, γεγονός όπερ διεπιστώθη κατ’ επανάληψιν από αρμόδια κρατικά όργανα. Τας φυλακάς της Γυάρου οι κομμουνισταί ανεπαρίστουν ως ήλιον εκπέμποντα τας ακτίνας του εις όλας τας άλλας φυλακάς του κράτους. Μοναδικήν εξαίρεσιν απετέλεσε το Αναμορφωτήριον Μακρονήσου, όπερ απέδωσεν, εκ των αναμορφωθέντων εντός αυτού κομμουνιστών, μαχητάς εις την πρώτην γραμμήν του διεξαγόμενου εθνικού αγώνος».
[…] Αι φυλακαί και οι τόποι εκτοπίσεως ήσαν πλήρεις από τας ομαδικάς και μεμονωμένας συλλήψεις της εμπολέμου περιόδου, μεταξύ δε των συλληφθέντων πολλοί ήσαν ηγέται και πρωταγωνισταί της κομμουνιστικής ανταρσίας ή και απλοί -πλην συνειδητοί- κομμουνισταί, πολλοί όμως επίσης ήσαν εκείνοι οίτινες παρεσύρθησαν από τας ειδικάς συνθήκας, υφ’ ας ευρέθησαν κατά την διεξαγωγήν των πολεμικών επιχειρήσεων, πάντως επιδεκτικοί ιδεολογικής ανατάξεως και αναμορφώσεωνς ή και αθώοι ευρεθέντες κατά σύμπτωσιν ή και από διαπραχθέντα σφάλματα μεταξύ των κρατουμένων. Ολων αυτών των κατηγοριών κατέστη αναγκαίος ο διαχωρισμός και κατεβλήθησαν ωρισμέναι προσπάθειαι των αρμοδίων κρατικών υπηρεσιών, πλην όμως χωρίς αξιόλογα και ουσιαστικά αποτελέσματα».
Η ΚΥΠ όμως στην ίδια έκθεση ασκεί κριτική στη Σωφρονιστική Υπηρεσία των φυλακών, σημειώνοντας ότι «από της πλευράς της Σωφρονιστικής Υπηρεσίας των φυλακών, ξένης προς την κομμουνιστική νοοτροπίαν και τας συνωμοτικάς μεθόδους του κομμουνισμού, δεν εσημειώθη αντίδρασις προς ανακοπίν της κομμουνιστικής δραστηριότητας εντός των φυλακών, αντιθέτως αύτη δεσμευόμενη ίσως από εσωτερικούς κανονισμούς αντιμετώπισε τους κομμουνιστάς ως κρατούμενους παραβάτας του νόμου, χωρίς να ενδιαφέρεται διά την πολιτική και αντεθνικήν αυτών τοποθέτησιν και για τον βαθμόν της εμμονής εκάστου τούτων εις την επαναστατικήν νοοτροπίαν του κομμουνιστού».
Τα «παποράκια»
Μάλιστα, η ΚΥΠ διαπιστώνει χρηματισμό των δεσμοφυλάκων, αλλά και ροπή τους… προς τον κομμουνισμό: «Οιαδήποτε ύποπτα σημειώματα εξήρχοντο με την μεγαλυτέραν ευκολίαν των φυλακών, αρκεί να διετίθετο εν μικρόν χρηματικόν ποσόν εις τον φύλακα ο οποίος θα ανελάμβανε να τα μεταφέρη εις οιονδήποτε πρόσωπον, εκτός αυτών ευρισκόμενον. Είναι καθιερωμένη έκτοτε και γνωστή η προσωνυμία των φυλάκων των χρησιμοποιούμενων προς τον ανωτέρω σκοπόν “τα παποράκια”. Ετσι αντεστράφησαν οι όροι κατά την αναφερόμενην περίοδον και η εντεταλμένη με τον σωφρονισμόν των κομμουνιστών υπηρεσία υφίστατο η ίδια την επίδρασιν της κομμουνιστικής προπαγάνδας εις τρόπον ώστε επί συνόλου 1.500 υπαλλήλων της Σωφρονιστικής Υπηρεσίας ένα σοβαρόν ποσοστόν να επηρεάζεται από τον κομμουνισμόν»…
Η ΕΔΑ
Αμέσως μετά τις εκλογές του 1958 η ΚΥΠ ξιφουλκεί κατά πάντων: η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε νικήσει άνετα, αλλά η ΕΔΑ (το νόμιμο κομματικό σχήμα της Αριστεράς με τη συμμετοχή σοσιαλιστών μέσα από το οποίο εκφράζονταν και οι θέσεις του παράνομου ΚΚΕ) είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση με 24,4%. Οι αναλυτές της κάνουν λόγο για «επικίνδυνη διόγκωση του κομμουνισμού»:
«Από του έτους 1953 η ΚΥΠ ειδικώς ασχολούμενη με τα θέματα του διεθνούς και ελληνικού κομμουνισμού, κατ’ επανάληψιν επεσήμανε τον εθνικόν κίνδυνον εκ της αναπτυσσομένης ανοδικής δραστηριότητός τους εις το εσωτερικόν της χώρας, αλλά δυστυχώς αι διαπιστώσεις και υποδείξεις της δεν εύρον την ενδεικνυόμενην ανταπόκρισιν και εν πολλοίς εκρίθησαν υπερβολικαί». Ο συντάκτης της έκθεσης ξεχωρίζει μια σειρά από «αίτια προκαλέσαντα την διόγκωσιν του κομμουνισμού», μεταξύ των οποίων αναφέρονται:
«- Ουσιαστική διάσπασις του κλοιού της πολιτικής, ηθικής και οργανωτικής απομονώσεως της ΕΔΑ, προελθούσα διά της συνεργασίας της με εθνικόφρονα κόμματα κατά τας δημοτικάς εκλογάς του 1954 και διά της ενιαίας καθόδου της κατά τας βουλευτικάς εκλογάς του έτους 1956 μετά της εθνικόφρονος αντιπολιτεύσεως. […]
– Ανεμπόδιστος οργανωτική διάρθρωσις της ΕΔΑ εις ολόκληρον την χώραν.
– Υιοθέτησις υπό της ΕΔΑ όλων των προβλημάτων του ελληνικού λαού, τοπικής ή γενικωτέρας σημασίας, και προβολή τούτων προς επίλυσιν διά του δημοσιογραφικού οργάνου της υπομνημάτων και επερωτήσεων εις την Βουλήν.
– Υιοθέτησις και κομματική εκμετάλλευσις εθνικών προβλημάτων συγκινούντων την ολότητα του ελληνικού λαού, ως το Κυπριακόν, και εμφάνισις της ΕΔΑ ως πλειοδοτούσης παντός άλλου πολιτικού κόμματος επί θεμάτων εθνικής σημασίας, χωρίς αντίστοιχον ωργανωμένην διαφώτισιν από κρατικής πλευράς ότι ο κομμουνισμός εν τη πραγματικότητι δεν επιθυμεί την λύσιν του Κυπριακού».
Η ΚΥΠ προχωρά και σε κρίσεις επί της πολιτικής, διαπιστώνοντας ότι υπήρχε «έλλειψις συντονισμού προς εφαρμογήν του πολιτικού προγράμματος της κυβερνήσεως μεταξύ των υπουργείων», «μη χρησιμοποίησις των κατάλληλων προσώπων εις τας καταλλήλους θέσεις και εντεύθεν αρρυθμία εις την λειτουργίαν της κρατικής μηχανής».Ιδιαίτερη εντύπωση, πάντως, προκαλούν τα γενικά μέτρα που προτείνει και αποτελούν πολιτική παρέμβαση. Αναφέρονται ειδικότερα:
«Εκτός των ανωτέρω, η επιτυχής αντιμετώπισις και εξουδετέρωσις του κομμουνιστικού κινδύνου θα υποβοηθηθή εις μεγάλον βαθμόν από την δραστηριοποίησιν των εθνικών κομμάτων.
Προς τούτο επιβάλλεται:
- – Η αναδιοργάνωσις των εθνικών κομμάτων.
- – Η χάραξις και τήρησις ενιαίας σταθερής αντικομμουνιστικής γραμμής.
- – Η επιλογή και ανάδειξις ικανών στελεχών.
- – Η δημιουργία και καλή λειτουργία ικανών κομματικών οργανώσεων εις όλην την χώραν μέχρι και του μικρότερου χωρίου.
Τα εθνικά κόμματα
Τα εθνικά κόμματα οφείλουν άνευ αναβολής να δραστηριοποιηθούν οργανωτικώς και ιδεολογικώς, να συνδεθούν μετά των ευρέων λαϊκών τάξεων και αστικών κέντρων και της υπαίθρου, να μελετούν και ενδιαφέρωνται διά τα προβλήματά των ώστε να απομονώσουν τον κομμουνισμόν, εναντίον του οποίου να στραφώσιν εγκαταλείποντα την εθνικώς επιζήμιαν αλληλοεξοντωτικήν τακτικήν των.
Αι επικείμεναι δημοτικοί εκλογαί, λόγω του κινδύνου να περιέλθωσιν εις χείρας του κομμουνισμού τα όργανα αυτοδιοικήσεως με όλας τας τρομεράς συνεπείας, επιβάλλουν εις τα εθνικά κόμματα να εξασφαλίσουν τάχιστα τας αναγκαίας οργανωτικάς και πολιτικάς προϋποθέσεις διά την αποτελεσματικήν εκλογικήν αντιμετώπισην του κομμουνιστικού κινδύνου, καλλιεργουμένου από τούδε του πνεύματος της απαραιτήτου συνεργασίας μεταξύ των και της αντικομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης των οπαδών των».
Αξίζει να σημειωθεί ότι των εκλογών του Μαΐου του 1958 που έφεραν την ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε προηγηθεί η 8η Ολομέλεια του ΚΚΕ στην Τσεχοσλοβακία, όπου είχαν αποφασιστεί η αυτοδιάλυση των παράνομων οργανώσεων του κόμματος στην Ελλάδα και η ένταξη όλων στην ΕΔΑ, κίνηση που σήμαινε την πλήρη αποδυνάμωση του ΚΚΕ στο πλαίσιο της ευρύτερης αριστερής συμμαχίας. Ωστόσο, αυτό πέρασε (;) απαρατήρητο από τους αναλυτές της ΚΥΠ, οι οποίοι εξακολούθησαν να βλέπουν παντού κομμουνιστικό κίνδυνο…
«Αργά την νύκτα που κοιμούνται οι στρατιώται»
Οπως επισημαίνουν, δε, «κατά διεθνή κομμουνιστικήν αρχήν όλα τα μέλη του κόμματος καθίστανται υποχρεωτικώς πληροφοριοδόται και υποχρεούνται ν’ αναφέρουν εις τον αρμόδιον “πόστον” παν ό,τι βλέπουν, ακούουν, παρατηρούν και πληροφορούνται. Το δίκτυον της στρατιωτικής οργανώσεως, ως δίκτυον πληροφοριών, δύναται τις ειπείν ότι είναι άριστον. Εξασφαλίζει την απολύτως πηγαίαν και αγνήν λήψιν πληροφοριών, την ταχείαν μεταβίβασιν τούτων και την άμεσον ερμηνείαν και ταξινόμησίν των, καθ’ όσον αύτη ενεργείται υπό ειδικευμένου προσωπικού».
Μάλιστα, ο συντάκτης της έκθεσης για τη διείσδυση του κομμουνισμού στις Ενοπλες Δυνάμεις προτείνει την ανάπτυξη της «χαφιεδοφοβίας»: «Εκτός των δηλώσεων μετανοίας, υπάρχουν και άλλαι μέθοδοι διά των οποίων δυνάμεθα να εμφυσήσωμεν εις τα μέλη του ΚΚΕ το πνεύμα της “χαφιεδοφοβίας”, τον “στυλοβάτη” του σεχταρισμού, όπως την εχαρακτήρισεν ο Ζαχαριάδης. Θ’ αναφέρομεν αριθμόν τινά τοιούτων ενεργειών:
– Αργά την νύκτα που κοιμούνται οι στρατιώται στον θάλαμο, αποστέλλομεν έναν οπλίτη της Α2 και χαμηλοφώνως ξυπνά έναν στρατιώτη κομμουνιστή λέγοντάς του “σε θέλει ο αξιωματικός πληροφοριών στο γραφείο του”, φροντίζει όμως ο οπλίτης, εκ λάθους δήθεν, να ξυπνήση και έναν άλλον στρατιώτην κομμουνιστή ο οποίος ν’ ακούση την διαβιβασθείσαν διαταγήν. Πράγματι, εις το Α2 Γραφείον συναντά τον αξιωματικόν πληροφοριών, ο οποίος τον ερωτά διά ζητήματα άσχετα με τα κοινωνικά του φρονήματα ή σχέσιν έχοντα με το γραφείον πληροφοριών και μετά παρέλευσιν 15-20 λεπτών της ώρας τον αποστέλλει να κοιμηθεί. Ο στρατιώτης αυτός ήθελεν ερωτηθή υπό του ετέρου κομμουνιστού στρατιώτου, ο οποίος τον αντελήφθη μεταβαίνοντα προς συνάντησιν του αξιωματικού πληροφοριών και του εξιστορήση τα μετ’ αυτού συζητηθέντα, δεν θα γίνη πιστευτός και θ’ αρχίσουν αι εναντίον του υπόνοιαι».