Βράζει και αναδεύεται η σούπα του αστικού πολιτικού σκηνικού, με τον καπνό που σηκώνεται να δυσκολεύει την καθαρή οπτική για το τι πραγματικά μαγειρεύεται: Την προσπάθεια εξασφάλισης «σταθερότητας» για το κεφάλαιο και τις επιδιώξεις του, την απορρόφηση κραδασμών που μπορούν να προκύψουν σε συνθήκες κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και ενδεχομένως μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης από τη διόγκωση της υπάρχουσας λαϊκής δυσαρέσκειας, αν αυτή συναντηθεί με τον οργανωμένο αγώνα. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, χωρίς οι διεργασίες να εξαντλούνται σε αυτή.
Ετσι, ξετυλίγεται το ίδιο έργο που έχει δει κατ’ επανάληψη ο λαός στο παρελθόν, με όλο και χειρότερα αποτελέσματα: Παλιοί και νέοι «σωτήρες» απέναντι σε «καθεστώτα» και στη «χειρότερη κυβέρνηση». ‘Η, από την ανάποδη, «σταθερότητα» και «σιγουριά» απέναντι στη «δημαγωγία», στον «λαϊκισμό» και στην «αστάθεια».
Στην πραγματικότητα, πίσω από τα συνθήματα και τα κάλπικα διλήμματα που επιστρατεύουν, όλοι μαζί μιλάνε για τη σταθερότητα του συστήματος. Είτε πρόκειται για τη ΝΔ, που καλεί «να μη διαταραχθούν τα θεμέλια» της αντιλαϊκής αυτής σταθερότητας, είτε πρόκειται για το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα του ψευδεπίγραφου αντισυστημισμού, που λένε στο κεφάλαιο ότι η σταθερότητα για τα όσα είναι μπροστά εξασφαλίζεται μέσω της κυβερνητικής εναλλαγής και της προσπάθειας ο λαός «να εμπιστευτεί ξανά τους θεσμούς», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν μέσα στη βδομάδα οι του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ολοι αυτοί λοιπόν δουλεύουν για τη «σταθερότητα», που σημαίνει απρόσκοπτη συνέχιση της κυρίαρχης πολιτικής και όλων αυτών που τορπιλίζουν τις ανάγκες του λαού βυθίζοντας τον στην αστάθεια: Της στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της πολύπλευρης και επικίνδυνης εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, της επιτάχυνσης της πολεμικής οικονομίας, της εφαρμογής των αντιλαϊκών Οδηγιών της ΕΕ, της ενίσχυσης του αντιδραστικού πλαισίου και της καταστολής ενάντια στην εργατική – λαϊκή έκφραση και διεκδίκηση. Ιδιαίτερα τα κόμματα της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ με ευκολία περιγράφουν προβλήματα των εργατικών – λαϊκών οικογενειών, κοροϊδεύουν αποκρύπτοντας ότι στις παραπάνω «ράγες», ανεξαρτήτως «οδηγού», καμία «διαφορετική κατεύθυνση» ή «πρόοδος», όπως διαφημίζουν, δεν μπορεί να υπάρξει.
Αυτές όμως τις «ράγες», της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των «δεσμεύσεων» στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, είναι που πρέπει να αμφισβητήσει ο λαός για να μπορέσει να πάρει ανάσες ανακούφισης, να ανοίξει τον μόνο ελπιδοφόρο δρόμο για τις ανάγκες του, αυτόν της αντεπίθεσης απέναντι στο κεφάλαιο και σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Γι’ αυτό και έχει κάθε συμφέρον με τον αγώνα του και την ψήφο του να μεγαλώσει την αστάθεια και τις δυσκολίες τους, τις «ρωγμές» τους, να μην αισθάνονται σίγουροι για να εφαρμόζουν τις αντιλαϊκές πολιτικές τους. Να λοιπόν τι κρίνεται και στις επόμενες εκλογές, όπως τι κρίνεται ήδη από σήμερα: Ποιον από τους δύο δρόμους θα ενισχύσει ο ελληνικός λαός – τον δρόμο της διαχείρισης του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης, ή τον δρόμο για την ανατροπή του.
Η κοκορομαχία για τα μέτρα – κοροϊδία που παρουσιάζουν τις μέρες αυτές, και το κατά πόσο είναι «κοστολογημένα», είναι αποκαλυπτική: Και οι μεν της βολικής αντιπολίτευσης, που επιχειρούν να παρουσιάσουν ως δήθεν «αλλαγή στην καθημερινότητα» ορισμένες επιμέρους προτάσεις που αφήνουν άθικτο όλο το αντιλαϊκό πλαίσιο, και οι δε της κυβέρνησης, που μιλάνε για «τσάμπες» και «λαϊκισμό», από κοινού δουλεύουν στη λαϊκή συνείδηση το ότι δεν υπάρχει κάποια άλλη εναλλακτική, ότι το ζήτημα τάχα είναι να διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο αυτό που υπάρχει, την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
«Ορια είναι δεδομένο ότι υπάρχουν», έλεγε τις προάλλες ο Τσίπρας, σπεύδοντας να προσθέσει ότι πρόκειται για τα «δημοσιονομικά περιθώρια που ορίζουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες», με ενστάσεις απλά για «συνετή», «διαφανή» και «δίκαιη» χρήση του «δημοσιονομικού χώρου» (ο οποίος βέβαια διευρύνεται όσο πνίγεται ο λαός στους φόρους), όπως δηλαδή λέει και η κυβέρνηση. Το μοτίβο ίδιο: Δέκα σου παίρνω από τη μία τσέπη, ένα σου δίνω στην άλλη, με τη συνολική εικόνα να μένει ίδια και χειρότερη για τους πολλούς. Και πώς αλλιώς, αφού ξεκαθαρίζουν ότι τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου θα μείνουν απείραχτα, όπως διευκρίνισε για παράδειγμα εκπρόσωπος της ΕΛ.Α.Σ. για το εφοπλιστικό κεφάλαιο που «προστατεύεται από το Σύνταγμα», ή με την ομερτά για την κυβερνητική πρόταση η συνταγματική φορολογική ασυλία να επεκταθεί και στους «στρατηγικούς επενδυτές».
Ενδεικτική είναι και η καθολική επίκληση της «ευρωπαϊκής κανονικότητας». Μόνο που η κανονικότητα της ΕΕ είναι η ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της αντιλαϊκής πολιτικής χάριν της ανταγωνιστικότητας και της πολεμικής οικονομίας, όπως επίσημα τίθεται από τις εκθέσεις Ντράγκι και Λέτα, αλλά και αποδεικνύεται από τη χειροτέρευση των συνθηκών για τους λαούς σε όλα τα κράτη – μέλη. «Μιλάνε» μόνοι τους οι ύμνοι της ΕΕ μέσα στη βδομάδα στην περιβόητη «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής για την καθήλωση των μισθών, ανάμεσα σε κυβέρνηση, μεγαλοεργοδότες και τον ελεγχόμενο πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Αλλωστε, οι εκάστοτε προτάσεις δεν αναιρούν – ούτε θα μπορούσαν – το αντιλαϊκό πλαίσιο που όλοι μαζί υπηρετούν. Για παράδειγμα, η «κοστολογημένη» πρόταση ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα για δωρεάν μετακινήσεις με τα ΜΜΜ σε καμία περίπτωση δεν υπερβαίνει τη λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, την οποία κατοχύρωσαν οι νόμοι της «απελευθέρωσης» και οδηγεί στις τεράστιες ελλείψεις, στον γερασμένο στόλο, στο «πάμε κι όπου βγει».
Από κανέναν τους δεν αμφισβητούνται η «δημοσιονομική πειθαρχία», οι ΝΑΤΟικές δαπάνες, η ευρωενωσιακή «κανονικότητα» των συνεχών λαϊκών θυσιών για την «ανταγωνιστικότητα» και τη στήριξη του κεφαλαίου. Αυτά όμως τα «ιερά και όσια» είναι που πρέπει να αμφισβητήσει ο λαός, με τον αγώνα και την ψήφο του, γιατί μόνο αν χάσει το κεφάλαιο μπορεί ο ίδιος να πάρει ακόμα και την οποιαδήποτε «ανάσα» στην «καθημερινότητά» του: Μόνο αν αμφισβητήσει τα «όρια» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τους αντεργατικούς νόμους που καθηλώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις και απαγορεύουν τις ΣΣΕ, μπορεί να δει τον μισθό του να μην τελειώνει στις 20 του μήνα. Μόνο αν συγκρουστεί με την πολιτική της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» για την πολεμική οικονομία μπορεί να σταματήσουν οι συνεχείς θυσίες. Μόνο αν αμφισβητήσει την πολιτική που στηρίζει τα σχέδια για «Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο» και χρυσωρυχείο για τους ομίλους, τις «εγγυημένες τιμές» των ΑΠΕτζήδων, το Χρηματιστήριο Ενέργειας της ΕΕ, μπορεί να δει τις τιμές Ενέργειας να πέφτουν. Μόνο σε σύγκρουση με την πολιτική της στέγης – εμπόρευμα μπορεί να σώσει τα σπίτια του από τα νύχια τραπεζών και funds.
Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ αμφισβητεί αυτά τα «ιερά και όσια» του κεφαλαίου, επειδή η πολιτική του πρόταση φωτίζει το πώς ο λαός μπορεί να απαλλαγεί από το σύστημα του κέρδους, να μεγαλουργήσει και να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες του με τον τεράστιο πλούτο που ο ίδιος παράγει, ακριβώς γι’ αυτό είναι σήμερα εγγύηση στον αγώνα αυτό, η ενίσχυσή του σημαίνει ότι δυναμώνει η σταθερότητα στον αγώνα και στην πάλη του λαού.
***
Ενδεικτικό είναι όμως και το πώς όλοι μαζί, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα, προετοιμάζουν το έδαφος για τις νέες θυσίες στις οποίες καλούν τον ελληνικό λαό.
Οταν το ΠΑΣΟΚ αναφέρεται στη συγκυβέρνηση του 2012 με τη ΝΔ ως πράξη «εθνικής ευθύνης, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος», όταν ο Τσίπρας λέει για τις «πιο δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες της μεταπολίτευσης» δικαιολογώντας τα μέτρα – λαιμητόμο που πήρε η κυβέρνησή του, όταν η ΝΔ αναφέρεται στις «δύσκολες γεωπολιτικές συνθήκες» που την «υπερβαίνουν», είναι φανερό ότι το βλέμμα δεν βρίσκεται στο παρελθόν, αλλά στα όσα είναι μπροστά. Οι ίδιοι άλλωστε λένε ότι βρισκόμαστε στην εποχή που το σύστημά τους θα δοκιμάζεται συνεχώς από νέες κρίσεις, γεωπολιτικές, οικονομικές και άλλες, και έτσι είναι, γιατί προ πολλού το σάπιο σύστημά τους έχει μπει σε περίοδο όπου οξύνονται όλες οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί, όπως αυτός για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ – Κίνα, δοκιμάζοντας τις συμμαχίες τους, όπως του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, μεγαλώνοντας τα αδιέξοδά τους. Είναι λοιπόν εμφανές ότι με φόντο τα όσα είναι μπροστά, ο ένας ράβει και κόβει το «άλλοθι» του άλλου, αφού η εκάστοτε κυβέρνηση επικαλείται κάθε φορά «έκτακτες συνθήκες», ενώ έτσι στρώνεται το έδαφος για τα σημερινά και μελλοντικά καλέσματα στον λαό για νέες θυσίες στο όνομα των «εθνικών στόχων».
Ακριβώς με το βλέμμα στην επόμενη αυτή μέρα είναι που ο λαός πρέπει να δει κατάματα το πραγματικό ερώτημα για τον ίδιο: Αν θα δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, με ψήφο στο ΚΚΕ, ενάντια σε κάθε παγίδα αστικής κυβερνητικής εναλλαγής, για να πάρει πιο ορμητικό, πιο αποφασιστικό χαρακτήρα η ρήξη με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.
Τα κάλπικα διλήμματα που φιλοτεχνούνται για την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, σε τελική ανάλυση καταλήγουν στο ποια θα είναι η επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση και ποια η σύνθεση της βολικής αντιπολίτευσης, που θα υπηρετεί την εναλλαγή των κυβερνήσεων και σε επόμενη φάση ως «βαλβίδα εκτόνωσης», συνεχίζοντας να τσακίζουν τη ζωή του λαού, υπηρετώντας το σύστημα, την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και την αντιλαϊκή «σταθερότητα». Σε αυτόν τον αδιέξοδο δρόμο θέλουν να βαδίζει ο λαός, μένοντας κατά τ’ άλλα απλός θεατής
Για παράδειγμα, όταν ο Τσίπρας λέει ότι «σε ένα 24ωρο έγινα αξιωματική αντιπολίτευση και σε λίγους μήνες θα γίνω κυβέρνηση», είναι αποκαλυπτικό και για το ποιοι και πώς «ανεβοκατεβάζουν» τις αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και το πώς θέλουν τον λαό: Ως μια ψήφο για να εναλλάσσονται, άντε και μια υπογραφή σε κάποια ηλεκτρονική πλατφόρμα. Ετσι, εύκολα και «άκοπα», στήνεται μέσα σε ένα 24ωρο το …αντίπαλο δέος.
Τα δίνουν «όλα» για να μη συναντηθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια με το πραγματικό αντίπαλο δέος της αντιλαϊκής πολιτικής, το εργατικό – λαϊκό κίνημα, στο οποίο πρωτοστατεί το ΚΚΕ, απέναντι στο οποίο τα βρίσκει σκούρα η κυβέρνηση της ΝΔ και κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση.
Γι’ αυτό εξάλλου και τις μέρες αυτές που από τα «μπαλκόνια» λένε παχιά λόγια περί «αντιπολίτευσης», στα αστικά «σαλόνια» δίνουν διαβεβαιώσεις και «εγγυητικές», ενώ βέβαια απουσιάζουν και υποσκάπτουν τους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες, όπως οι απεργιακές μάχες οικοδόμων, ξενοδοχοϋπαλλήλων και εργατών στα Τρόφιμα – Ποτά αυτήν τη βδομάδα.
Ο λαός όμως έχει κάθε συμφέρον να δυναμώνει καθημερινά το πραγματικό αντίπαλο δέος στην κυρίαρχη πολιτική, με την οργάνωση και τη συμμετοχή του στον αγώνα που ανοίγει τον δρόμο της ανατροπής. Εχει κάθε συμφέρον να συμπορευτεί με το ΚΚΕ, που με το Πρόγραμμά του φωτίζει τη μοναδική ρεαλιστική διέξοδο για να βρει σταθερότητα ο λαός και να προοδεύσει, σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους, όπου οι μεγάλες παραγωγικές και τεχνολογικές δυνατότητες θα αξιοποιηθούν για την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών. Κρατώντας αυτήν τη σημαία ψηλά, το ΚΚΕ μπορεί σήμερα και είναι «βράχος» υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, αλλά και προγεφύρωμα αντεπίθεσης για να φτάσει ο δρόμος της ανατροπής μέχρι τέλους, στην αλλαγή τάξης στην εξουσία, στον αγώνα για την εργατική – λαϊκή εξουσία.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου», Σάββατο 20 Ιούνη 2026 – Κυριακή 21 Ιούνη 2026