Γιατί, βρε παιδιά; Διαβάζω πως τέσσερις πολιτικοί αρχηγοί δεν θα παραστούν στη γιορτή της Δημοκρατίας φέτος στο Προεδρικό Μέγαρο. Διαβάζω πως Κωνσταντοπούλου, Δούρου, Νατσιός και Βελόπουλος, δεν θα πάνε το απόγευμα.
Και εδώ έχω και μια ερώτηση: Πώς γίνεται να είσαι ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, να απολαμβάνεις όλα τα δικαιώματα που σου δίνει η Δημοκρατία, και να μην πηγαίνεις στη γιορτή της, δηλαδή να μην πηγαίνεις να τιμήσεις την αποκατάσταση του πολιτεύματος, να μην πηγαίνεις να τιμήσεις το τέλος της χούντας, και όχι για σένα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που σύρθηκαν τότε στις φυλακές και τιμωρήθηκαν γιατί απλά ζητούσαν τα αυτονόητα, ζητούσαν ένα δημοκρατικό πολίτευμα όπου ο καθένας μπορεί να λέει ελεύθερα τη γνώμη του;
Καταρχάς δεν τιμάς τους ψηφοφόρους σου όταν απέχεις από όλο αυτό, ή τουλάχιστον δεν τιμάς τη δύναμη που έδωσε αυτό το πολίτευμα στους ψηφοφόρους σου να σε εκλέξουν.
Η Δημοκρατία δεν είναι υποχρεωτική φωτογραφία ούτε επικοινωνιακή υποχρέωση. Είναι όμως ένας ελάχιστος συμβολισμός σεβασμού απέναντι στην ιστορία και στους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύ τίμημα για να μπορούμε σήμερα να διαφωνούμε, να συγκρουόμαστε πολιτικά και να εκπροσωπούμαστε ελεύθερα.
Η απουσία μπορεί να εξηγείται, δύσκολα όμως εμπνέει εμπιστοσύνη ή ενισχύει το κύρος της δημόσιας ζωής. Κάποιες παρουσίες ξεπερνούν τα κόμματα, γιατί πολύ απλά υπηρετούν τη συλλογική μνήμη όλων. Και αυτό δεν είναι επιλογή, είναι βαθιά ηθική υποχρέωση.
