Πώς το ΠΑΣΟΚ άφησε στην άκρη τον ρόλο της δυνητικής κυβερνητικής δύναμης και μπήκε στον ανταγωνισμό της αντιπολιτευτικής γκρίνιας
Εδώ και καιρό είχα αρχίσει να γράφω και να λέω πόσο δυσνόητη είναι η επιλογή του ΠΑΣΟΚ να αναζητήσει ακροατήριο στη «λίμνη» της Αριστεράς, μαζί με πολλούς άλλους «ψαράδες», αφήνοντας ουσιαστικά τον Μητσοτάκη μόνο του στη «λίμνη» του Κέντρου. Ήταν, άλλωστε, εμφανώς επιλογή όλων των μεγαλοστελεχών, με πιθανή εξαίρεση την Άννα τη Διαμαντοπούλου. Δεν ήμουν ο μόνος που το επισήμαινε και δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη πολιτική διορατικότητα για να δει κανείς το προφανές. Αυτό που, ωστόσο, δεν έβλεπαν τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ και ορισμένοι φανατικοί, από εκείνους που καλό είναι να μην τους ρωτάς ούτε τι ώρα είναι ακόμη κι αν φορούν ρολόι. Τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής, που δύσκολα μπορεί να υπερασπιστεί κανείς με λογικά επιχειρήματα, δεν αποτυπώθηκαν τώρα, που το ΠΑΣΟΚ παλεύει για την τρίτη θέση με το κόμμα της κβαντικής ιατρού.
Εδώ και χρόνια είναι εμφανές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει όχι μόνο να απειλήσει την κυβέρνηση, αλλά ούτε καν να περιορίσει την απόσταση που το χωρίζει από αυτήν. Προφανώς, βαρύνει η προσωπική ανεπάρκεια του προέδρου που επέλεξαν οι σύντροφοι — δύσκολα εμπνέει ως ηγέτης κάποιος που κινείται σχεδόν αποκλειστικά σε κομματικά κλισέ και δείχνει να γνωρίζει επαρκώς κυρίως τη λειτουργία των κομματικών μηχανισμών. Ωστόσο, ακόμη και αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να αντισταθμιστεί με μια πολιτική στοιχειωδώς συνεκτική.
Μια πολιτική που θα έκανε το ΠΑΣΟΚ να φαίνεται ως δύναμη εναλλακτικής διακυβέρνησης και όχι ως ακόμη ένα κόμμα διαμαρτυρίας και γκρίνιας, το οποίο ανταγωνίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και πλέον και την ΕΛΑΣ στο ποιος εμφανίζεται να απεχθάνεται περισσότερο τον Μητσοτάκη.
Το να είσαι το μόνο κόμμα που μπορεί να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία, ακριβώς επειδή κινείσαι σε κοινό χώρο στο κέντρο, και ταυτόχρονα το μόνο που μπορεί να προσελκύσει ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του Μητσοτάκη, αλλά να επιλέγεις να στοχεύεις στο σαφώς πιο περιορισμένο και μάλλον εχθρικό προς εσένα κοινό του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει μια ιδιότυπη αδυναμία ανάγνωσης της πραγματικότητας.
Εκτός, βέβαια, αν η αυτοκαταστροφική πολιτική του ΠΑΣΟΚ αποτελεί συνειδητή επιλογή στελεχών που αντιλαμβάνονται ότι μια διεύρυνση της απήχησης του κόμματος θα έφερνε πιο ικανά πρόσωπα και θα τους έστελνε στη φυσική τους θέση: του παιδιού για τους καφέδες.
Σε κάθε περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει λόγο να απελπίζεται ακόμη. Οι εκλογές δεν διεξάγονται αύριο και υπάρχει χρόνος για να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή.
Είμαι βέβαιος πως, αν οι σύντροφοι δουλέψουν σκληρά, μπορούν έστω και με διαφορά μίας ψήφου να φτάσουν στην τρίτη θέση και να αφήσουν πίσω τους την κβαντική ιατρό. Για κάτι παραπάνω, με τον τρόπο που τα κατάφεραν μέχρι εδώ, δεν φαίνεται να υπάρχουν περιθώρια. Και μπράβο τους.