Με αφορμή «την απαράδεκτη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία απορρίπτει το δίκαιο αίτημα των δημοσίων υπαλλήλων για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού», η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, με ερώτηση που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του κόμματος Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος, αναδεικνύει ότι «η επιβολή και διατήρηση των περικοπών που επιβλήθηκαν από τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ κι όλες τις κυβερνήσεις από το 2013 μέχρι σήμερα, πραγματοποιείται στο έδαφος της υλοποίησης των στρατηγικών κατευθύνσεων της ΕΕ, της ευρωενωσιακής νομοθεσίας και νομολογίας, όπως και στο όνομα των δημοσιονομικών αντοχών και των ματωμένων πλεονασμάτων, που αποτελούν τους μόνιμους “κόφτες” του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος».
Συγκεκριμένα η ΕΟ του ΚΚΕ αναφέρει:
«Το γεγονός ότι η απόφαση του ΣτΕ επικαλείται και βασίζεται στο ευρωπαϊκό δίκαιο και την αντεργατική νομοθεσία της ΕΕ επιβεβαιώνει πως το λεγόμενο “κράτος δικαίου” και τα “θεμελιώδη δικαιώματα της” ΕΕ είναι στην ουσία το “φύλλο συκής” της ολομέτωπης επίθεσης στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα.
Η απόφαση νομιμοποιεί και με τη βούλα τη “ζωή με τα ελάχιστα” για το λαό, ώστε να θωρακιστεί η καπιταλιστική κερδοφορία, συμπληρώνοντας το νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ.
Είναι ενδεικτικό ότι με βάση την Οδηγία 2022/2041, το ΣτΕ αποφάσισε ότι η μη επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού δεν επηρεάζει την “αξιοπρεπή διαβίωση”, την ίδια ώρα που η πραγματική αγοραστική δύναμη του μισθού για τον νεοδιόριστο υπάλληλο είναι χαμηλότερη από εκείνη του 2011.
Σε μια περίοδο που επιχειρείται το περαιτέρω χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων, μέσω και της επικείμενης αναθεώρησης του Συντάγματος, ειδικά του άρθρου 103 για την άρση της μονιμότητας, αλλά και του άρθρου 79 που επιβάλλει μόνιμο “κόφτη” σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές, η αστική δικαιοσύνη επιβεβαιώνει τον ρόλο της ως μοχλός υλοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής που θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες για τα κέρδη των λίγων».
Βάσει αυτών, ο ευρωβουλευτής του κμματος υπέβαλε τα εξής ερωτήματα;
«Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο γεγονός ότι:
–η Οδηγία “για τους επαρκείς κατώτατους μισθούς” ορίζει τελικά την “επάρκεια” με κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, πετσοκόβοντας τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων;
-το “κράτος δικαίου” της ΕΕ υφίσταται μόνο για να θωρακίσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων, απορρίπτοντας τις διεκδικήσεις των εργαζομένων για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και συνολικά για μέτρα στήριξης των λαϊκών αναγκών;
-οι δημοσιονομικές αντοχές που επικαλείται η κυβέρνηση καθορίζονται με βάση το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο, τις Συστάσεις ανά Χώρα, το Σύμφωνο για το Ευρώ και το αναθεωρημένο σύμφωνο σταθερότητας, μεταξύ άλλων ευρωενωσιακών “εργαλείων”, που διοχετεύουν από τη μια, πακτωλό χρημάτων στους επιχειρηματικούς ομίλους και την πολεμική οικονομία, ενώ από την άλλη, αξιοποιούνται ως “κόφτες” για τις λαϊκές ανάγκες;»