Υπήρξε μια όχι και τόσο μακρινή περίοδος κατά την οποία στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν εύλογα να θεωρούν ότι η πολιτική συγκυρία τούς ευνοούσε. Ο βασικός ανταγωνιστής τους στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση. Μετά τη συντριβή στις εκλογές του 2023, ακολούθησε η περιπέτεια Κασσελάκη, ένα πολιτικό reality που μέσα σε λίγους μήνες κατόρθωσε να μετατρέψει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε κάτι ανάμεσα σε τηλεοπτικό σίριαλ και οικογενειακή πολυκατοικία χωρίς διαχειριστή.
Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε αιφνιδίως μόνο του στο γήπεδο. Ο αντίπαλος δεν είχε απλώς αποβληθεί· έμοιαζε να έχει ξεχάσει ακόμη και πού βρίσκεται το γήπεδο. Οι προϋποθέσεις ήταν, θεωρητικά, ιδανικές. Ο χώρος της Κεντροαριστεράς φαινόταν διαθέσιμος προς κατάληψη. Κι όμως, αντί για μια σταθερή πολιτική αντεπίθεση, καταγράφηκε ένα παρατεταμένο ζέσταμα χωρίς ουσιαστική συνέχεια.
Οι δημοσκοπήσεις παρέμειναν καθηλωμένες. Η πολυσυζητημένη «δυναμική εξουσίας» δεν εμφανίστηκε ποτέ.
Η βελόνα των ποσοστών έμοιαζε για καιρό καθηλωμένη στο ίδιο σημείο, σαν χαλασμένο ταχύμετρο. Και τώρα, με τον Αλέξη Τσίπρα να επιστρέφει στο προσκήνιο και τη Μαρία Καρυστιανού να εμφανίζεται ως πιθανός πόλος πολιτικής έκφρασης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, δείχνει επιτέλους κάποια κίνηση. Μόνο που η κίνηση αυτή δεν είναι ανοδική.
Το παράδοξο παραμένει έντονο. Το ΠΑΣΟΚ είχε απέναντί του έναν ΣΥΡΙΖΑ που αυτοδιαλυόταν σε ζωντανή μετάδοση, αλλά δεν κατάφερε να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη του χώρου. Πλέον κινδυνεύει να βρεθεί πιεσμένο ανάμεσα σε έναν πρώην πρωθυπουργό που αναζητεί δεύτερη πολιτική ζωή και σε νέα σχήματα που επιχειρούν να εκφράσουν την αντικυβερνητική ψήφο.
Η πολιτική σπάνια συγχωρεί τις χαμένες ευκαιρίες. Και το ΠΑΣΟΚ διατρέχει τον κίνδυνο να μείνει στην ιστορία ως το κόμμα που βρέθηκε μόνο του στο γήπεδο και, παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να έρθει… ισόπαλο.