ΚΚΕ: Ποια Ελλάδα θέλουμε, για ποια Ελλάδα παλεύουμε

Το ΚΚΕ , μετά την ολοκλήρωση των εκδηλώσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-«Οδηγητή», ανοίγει μια πλατιά συζήτηση για το εναλλακτικό και ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την ελληνική κοινωνία που προτείνει «προς όφελος των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων και της νεολαίας από τη σκοπιά της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού».

Ήδη, στην απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μετά τη συνεδρίαση της 16ης Σεπτεμβρίου, με θέμα «προγραμματισμός δουλειάς της ΚΕ και των Κομματικών Οργανώσεων το επόμενο διάστημα», σημειώνεται ότι η κεντρική αντιπαράθεση πρέπει να γίνεται στη βάση του ερωτήματος «ποια Ελλάδα θέλουμε, για ποια Ελλάδα παλεύουμε; Μια Ελλάδα σε μια Ευρώπη της πολεμικής οικονομίας στην βιομηχανία, την ενέργεια, τις μεταφορές, την επιστημονική έρευνα κλπ; Ή μια Ελλάδα και μια Ευρώπη του σοσιαλισμού, ως ρεαλιστική και απαραίτητη, ώριμη απάντηση στον 21 ο αιώνα»;».

Σύμφωνα με το ΚΚΕ, γύρω από αυτόν τον άξονα βρίσκουν διέξοδο και όλα τα κοινωνικά προβλήματα που απασχολούν τον λαό μας: Ακρίβεια, στέγη, φορολογία, παιδεία, υγεία, φυσικές καταστροφές και έλλειψη υποδομών, χαμηλοί μισθοί και συντάξεις κοκ.

Ο Περισσός θέτει σε προτεραιότητα την επαφή με τον κόσμο, ώστε να καταδειχθεί ότι παρά τις αντιπαραθέσεις τους τόσο η ΝΔ όσο και το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ κ.ά. κινούνται υπέρ της γραμμής με τη στροφή στην πολεμική οικονομία, με την πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, με την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ, με την ενεργειακή πολιτική που εκτοξεύει τα κέρδη των ομιλών και την φτώχεια του λαού, με την προώθηση σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών του αστικού κράτους.

Ο Περισσός κρίνει κρίσιμο «όσο το δυνατόν πιο εκλαϊκευτικά» να διατυπωθεί ότι ακόμα και η ανακούφιση του λαού δεν είναι θέμα καλύτερης διαχείρισης του πλαισίου, ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να συγκρουστεί με αυτό το πλαίσιο, να χάσει το κεφάλαιο.

Τα στελέχη του ΚΚΕ επιδιώκουν να ανοίξουν τη συζήτηση μέσα στα κινήματα, σε κάθε γειτονιά, με νέους, με εργαζόμενους, για τις οικονομικές – πολιτικές προϋποθέσεις «μιας άλλης κοινωνίας, του σοσιαλισμού, μιας άλλης ζωής, όπου θα ικανοποιούνται οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες με βάση τις υλικές δυνατότητες της εποχής μας». Ουσιαστικά, τίθεται σε προτεραιότητα ο διάλογος και η επαφή με κάθε άνθρωπο που μπορεί να αμφισβητήσει το σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, και να αγωνιστεί, «να μην πέσει στις παγίδες της αναμονής κάποιας δήθεν φιλολαϊκής κυβέρνησης, μιας “δίκαιης διαχείρισης της αδικίας” ή μιας “έντιμης διαχείρισης της ανεντιμότητας”».

Παράλληλα, το ΚΚΕ αναφορικά με τις διεθνείς εξελίξεις τονίζει ότι «η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με στοιχεία ενοποίησης των μετώπων του ιμπεριαλιστικού πολέμου και η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του ελληνικού αστικού κράτους στην κλιμάκωση των ανταγωνισμών οδηγούν όλο και περισσότερο σε μια συνολικότερη ανάφλεξη».

Ακολουθούν αποσπάσματα από την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής (δημοσιεύτηκε με τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 26-27/9):

• «Για τις εξελίξεις με τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου:

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με στοιχεία ενοποίησης των μετώπων του ιμπεριαλιστικού πολέμου και η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του ελληνικού αστικού κράτους στην κλιμάκωση των ανταγωνισμών οδηγούν όλο και περισσότερο σε μια συνολικότερη ανάφλεξη.

Μπλέκεται ακόμα περισσότερο το κουβάρι των αντιθέσεων, με τις αστικές τάξεις της περιοχής που διαμορφώνουν και αναδιατάσσουν συμφωνίες και συμμαχίες για να υπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη «Συμφωνία της Μέκκας» μεταξύ της Τουρκίας, του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Αυτή η νέα συμφωνία περιλαμβάνει και νέα όξυνση αντιθέσεων, με δεδομένη την αντιπαλότητα Ισραήλ – Τουρκίας, τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο σε βάρος της Ελλάδας, την αναβάθμιση του ρόλου της στα πλαίσια της πρόσφατης Συνόδου του ΝΑΤΟ αλλά και τις προσπάθειες των ΗΠΑ να προωθήσουν τους σχεδιασμούς τους στην περιοχή με τις «συμφωνίες του Αβραάμ».

Σε αυτό το πλαίσιο γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά με το χωροταξικό σχεδιασμό των θαλάσσιων πάρκων της Τουρκίας που αποτελεί ουσιαστικό βήμα στην ευθεία αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ εξελίξεις, αναγνώρισης ουσιαστικά της διχοτόμησης, διαγράφονται και στο Κυπριακό. Πρόκειται για σοβαρή εξέλιξη ενταγμένη σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό της τούρκικης αστικής τάξης (πχ νομοσχέδιο για την Γαλάζια Πατρίδα).

Συνολικά τα γεγονότα αυτά γκρεμίζουν το αφήγημα της ελληνικής κυβέρνησης για τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο αλλά και διάφορους μύθους που όλα τα κόμματα του συστήματος υποστηρίζουν. Όπως: Ότι οι συμμαχίες της αστικής τάξης μπορούν να διασφαλίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας από τις αμφισβητήσεις της Νατοϊκής «συμμάχου» Τουρκίας. Ότι όσο πιο βαθιά εμπλέκεται η χώρα μας τόσο αναβαθμίζεται ο ρόλος της, και ότι από όλα αυτά θα κερδίσει και ο λαός.

Η αλήθεια είναι ότι η όλο και βαθύτερη εμπλοκή επιβεβαιώνει χαρακτηριστικά τους νέους κινδύνους και τις αρνητικές συνέπειες για το λαό. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τον άμεσο κίνδυνο πολεμικής κλιμάκωσης και εμπλοκής, με βάση τις πολιτικές και τις συμμαχίες, λόγω των αντιτιθέμενων συμφερόντων και των δύο αστικών τάξεων στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Συνολικά, δεν χωράει κανένας εφησυχασμός απαιτείται να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να μεγαλώσει η αμφισβήτηση στην κυβέρνηση αλλά και στα κόμματα που στηρίζουν αυτή την στρατηγική, να δυναμώσει η αυτοτελής παρέμβαση και η πάλη της εργατικής τάξης και των δυνάμει συμμάχων της, του λαού και της νεολαίας στις εξελίξεις».

• «Για τις εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα:

Η πολιτική αντιπαράθεση και οι διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, όπου συνεχίζεται η προσπάθεια των αστικών κομμάτων να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να διαμορφώνουν όρους συναίνεσης στην αντιλαϊκή πολιτική.

Τα διλήμματα, οι εκβιασμοί, η τόνωση των κάλπικων διαχωριστικών γραμμών «δίνουν και παίρνουν» τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ (προβάλλοντας την ανάγκη «κυβερνητικής σταθερότητας» κλπ) όσο και από το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, τα υπόλοιπα κόμματα (εμφανίζοντας τα ίδια ως πιο ικανά στην διασφάλιση της σταθερότητας, την σύγκλιση με την κανονικότητα της ΕΕ, την πάταξη της διαφθοράς, τη δίκαιη διαχείριση της αδικίας κτλ).

Η εξέλιξη της αντιπαράθεσης ανάμεσα τους επιβεβαιώνει τις δεσμεύσεις που από κοινού μοιράζονται: Την στροφή στην πολεμική οικονομία. Την πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ. Την ενεργειακή πολιτική που εκτοξεύει τα κέρδη των ομιλών και την φτώχεια του λαού. Την προώθηση σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών του αστικού κράτους. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στους τρόπους, στην ταχύτητα κτλ. Πέρα από την προεκλογική αντιπαράθεση, η κοινή στρατηγική τους στόχευση προετοιμάζει το έδαφος της μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας, εφ΄όσον το απαιτήσουν οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί, οι συγκλίσεις στα «κοστολογημένα προγράμματα» των ευρωενωσιακών προδιαγραφών που θα διαμορφώσουν και το πρόγραμμα της επόμενης αντιλαϊκής κυβέρνησης.

Είναι κρίσιμο λοιπόν να δυναμώσει η διαφώτιση, αποκάλυψη ότι ακόμα και η ανακούφιση του λαού δεν είναι θέμα καλύτερης διαχείρισης αυτού του πλαισίου, ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να συγκρουστεί με αυτό το πλαίσιο, να χάσει το κεφάλαιο.

Η προβολή του πραγματικού διλλήματος «οι ζωές μας ή τα κέρδη τους;», οι «δύο δρόμοι» που έχουμε μπροστά μας, οι «δύο κόσμοι» που συγκρούονται. Κρίνεται η ισχυροποίηση ενός ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και αυτό μπορεί να εκφραστεί με την ενίσχυση του ΚΚΕ».

• «Για την οργάνωση και τον προσανατολισμό της ταξικής πάλης και της κοινωνικής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική – ανιμονοπωλιακή κατεύθυνση:

Το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο των Εργατικών Κέντρων, σωματείων, ομοσπονδιών, των αγροτικών και άλλων μαζικών οργανώσεων στη ΔΕΘ ήταν μια πολύ σημαντική μαζική πρωτοβουλία του εργατικού κινήματος και των σύμμαχων λαϊκών δυνάμεων σε αυτές τις συνθήκες πολεμικής οικονομίας και «δημοσιονομικών κανόνων», ενιαίας προσπάθειας να διαμορφωθεί συναίνεση σε νέες θυσίες για τους πολέμους και τα κέρδη των μονοπωλίων. Είχε χαρακτήρα – μέσα από την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών – ευρύτερης πολιτικής αναμέτρησης με το σχεδιασμό της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων, τα διλήμματα της «σταθερότητας» και των «κοστολογημένων προγραμμάτων». Ανέδειξε την γραμμή αντιπαράθεσης, την ανάγκη ο λαός να προτάξει με τον αγώνα του τις δικές του ανάγκες σε αντιπαράθεση με την αναμονή των εκλογών, την αναζήτηση νέων σωτήρων, το στένεμα των απαιτήσεών του στα «δημοσιονομικά περιθώρια», με κριτήριο ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Ενίσχυσε τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός πανελλαδικού κινήματος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, με κοινούς στόχους πάλης και διεκδικήσεις για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών. Συνέβαλε στο να δυναμώνει το ρεύμα αμφισβήτησης με ισχυρό ΚΚΕ.

Συνεχίζουμε μετά την ΔΕΘ την προσπάθεια για να γίνει μεγάλη κινητοποίηση των δυνάμεων των σωματείων και των μαζικών φορέων, πλατύ άνοιγμα και συζήτηση, επεξεργασία των πλαισίων πάλης, αποφασιστική διεύρυνση της συμμετοχής, με νέους μαζικούς αγώνες που πρέπει να κλιμακωθούν τους επόμενους μήνες».