«Αν δεν πρόκειται για μνημειώδη ανεπάρκεια, τότε πρόκειται για συνειδητό παρασκηνιακό σχέδιο με σαφή στόχευση», σχολιάζει σε ανάρτησή του για την ηγεσία Φάμελλου. Ο Παύλος Πολάκης αναδημοσιεύει την ανάρτηση του Χριστόφορου Βερναρδάκη για την κατάσταση που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ, εξαπολύοντας σφοδρή κριτική στην ηγεσία Φάμελλου, ενώ σημειώνει πως «θα παλέψουμε για να μην γίνουν αυτά που περιγράφει ως προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ».
Στη δική του ανάρτηση, ο Χριστόφορος Βερναρδάκης αποδίδει ευθύνες τόσο στον Σωκράτη Φάμελλο όσο και στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που αποχωρούν μεν από το κόμμα, αλλά δεν παραδίδουν τη βουλευτική τους έδρα. Χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «κόμμα – τράνζιτ», περιγράφει την ηγεσία του Σωκράτη Φάμελλου ως τραγέλαφο και τον καλεί να παραιτηθεί «εάν επιτρέψει να εκφυλιστεί το ιστορικό ρεύμα, την άυλη πολιτική και πνευματική κληρονομιά που άφησε το έργο του Ν.
…της Σβορώνου και του Αρ. Μάνεση, του Φίλιππου Ηλιού και του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Πουλαντζά και του Ελεφάντη, του Μίμη Δεσποτίδη, σε έναν απλό διάδρομο μετεπιβίβασης στελεχών προς άλλες πολιτικές κατευθύνσεις, αφήνοντας να απαξιωθεί το υλικό και άυλο κεφάλαιο που τη συγκροτεί». Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως σημειώνει, «η αποτυχία της ηγεσίας Φάμελλου δεν θα είναι απλώς οργανωτική ή εκλογική. Θα είναι ιστορική». Μόνο με αυτόν τον τρόπο, καταλήγει η ανάρτηση, ο Σωκράτης Φάμελλος «τουλάχιστον θα διασώσει το εαυτό του από την εθελόδουλη αναξιοπρέπεια».
Τι αναφέρει η ανάρτηση
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ως “κόμμα-τράνζιτ”
Ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου Σωκράτη Φάμελλου προσφέρει μια, όχι ιδιαίτερα τιμητική, συμβολή στην Πολιτική Επιστήμη. Έχει αναδείξει έναν νέο τύπο κόμματος: το “κόμμα-τράνζιτ”.
Πρόκειται για ένα «μη-κόμμα», όπου η ηγεσία, μαζί με ένα τμήμα των βουλευτών και των στελεχών, δεν φαίνεται να κινείται με κριτήριο τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό του χώρου, αλλά με το βλέμμα στην επόμενη μεταστέγαση.
Είναι απολύτως θεμιτό να θεωρεί κάποιος ότι ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει, να αποχωρεί και να αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος της επιλογής του. Είναι όμως απολύτως αθέμιτο να παραμένει τυπικά σε ένα κόμμα, κρατώντας τη βουλευτική έδρα ή την κομματική ιδιότητα, τη δημόσια αναγνωρισιμότητα και τους πόρους που απορρέουν από τη σημερινή του θέση, ενώ πολιτικά έχει ήδη στρέψει το βλέμμα αλλού.
Αυτός ο πρωτοφανής τραγέλαφος έχει καταστεί δυνατός από την ηγεσία Φάμελλου, η οποία φαίνεται να κατέχει ίσως το παγκόσμιο αποκλειστικό προνόμιο να υπονομεύει αντικειμενικά τον ίδιο τον οργανισμό του οποίου προΐσταται. Αν δεν πρόκειται για μνημειώδη ανεπάρκεια, τότε πρόκειται για συνειδητό παρασκηνιακό σχέδιο με σαφή στόχευση.
Ας ελπίσουμε, έστω για την αξιοπρέπεια του Σωκράτη Φάμελλου, ότι ισχύει η πρώτη εκδοχή. Ωστόσο, το ζήτημα δεν περιορίζεται σε ένα απλό πρόβλημα ηγεσίας.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και ημέρες δηλώνουν ανοιχτά ότι θέλουν να μετακινηθούν σε άλλον πολιτικό φορέα αναλαμβάνουν βαριά πολιτική και ηθική ευθύνη. Όπως και οι αποχωρήσαντες βουλευτές της Νέας Αριστεράς, που διατηρούν την έδρα σαν να πρόκειται για ονομαστική μετοχή, φέρνουν στην επιφάνεια το μέγεθος ενός βαθύτερου, δομικού ελλείμματος δημοκρατικής ηθικής.
Η στάση τους δείχνει ότι η βουλευτική έδρα παύει να λειτουργεί ως ουσιαστικός δεσμός ανάμεσα στο εκλογικό σώμα, το κόμμα και το πρόγραμμα. Αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως προσωπικό κεφάλαιο σε αναμονή. Ο βουλευτής δεν εμφανίζεται να υπηρετεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά να περιμένει το επόμενο. Το κόμμα στο οποίο ανήκουν και το οποίο τυπικά εκπροσωπούν στη Βουλή υποβαθμίζεται σε ενδιάμεσο σταθμό, ενώ η κοινοβουλευτική ομάδα χάνει τον χαρακτήρα της ως φορέας πολιτικής εκπροσώπησης.
Μετατρέπεται σε αίθουσα transit. «Ο ιδιότυπος αυτός εισοδισμός που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί ως κακόγουστη φάρσα. Όσοι και όσες θέλουν να χαράξουν διαφορετική πολιτική διαδρομή έχουν πολιτική και ηθική υποχρέωση να παραιτηθούν άμεσα από τις έδρες τους. Να ακολουθήσουν το παράδειγμα που έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν από λίγους μήνες, καθώς και η Έφη Αχτσιόγλου χθες. Κάθε διαφορετική επιλογή αποτελεί ευθεία υπονόμευση της έννοιας της αντιπροσωπευτικής εντολής.
»Η ηγεσία Φάμελλου περιορίζεται σε αοριστίες περί “ενότητας”, “προοδευτικής ανασύνθεσης” και “κοινής πορείας”. Χωρίς πολιτική γραμμή. Χωρίς καθαρές οριοθετήσεις. Χωρίς ιεράρχηση προγραμματικών προτεραιοτήτων. Χωρίς να αναγνωρίζει “φίλους”, “συμμάχους”, “αντίπαλους”, “εχθρούς”.
»Και όλα αυτά, αγνοώντας το μήνυμα μη συνεργασίας που έχει στείλει η ΕΛΑΣ, όπως έχει κάθε δικαίωμα να κάνει.
Η ηγεσία Φάμελλου δείχνει να έχει ανεχθεί ένα σχήμα «κόμματος-κουρελού», στο οποίο οι αντιφάσεις συνυπάρχουν προσωρινά, αρκεί να αποφεύγεται κάθε ουσιαστική απόφαση. Ωστόσο, καμία πολιτική δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια κοινοβουλευτική ομάδα ή σε μια Κεντρική Επιτροπή που λειτουργεί περισσότερο ως προσωρινός χώρος στάθμευσης παρά ως οργανωμένο κέντρο αποφάσεων.
Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «ενωτική στρατηγική» όταν οι ίδιοι οι εκφραστές της μοιάζουν να αναμένουν το σήμα αναχώρησης, μέχρι να ανοίξει η επόμενη πύλη επιβίβασης. Ένα κόμμα δεν μπορεί ταυτόχρονα να εμφανίζεται α) ως αυτοτελές πολιτικό υποκείμενο, β) ως μηχανισμός υπό διάλυση, γ) ως διαπραγματευτική μάζα και δ) ως κοινοβουλευτικό απόθεμα ενός άλλου εγχειρήματος.
Αυτό δεν συνιστά πολιτική ανασύνθεση. Παραπέμπει περισσότερο σε πολιτική αποσύνθεση. Ο Σωκράτης Φάμελος έχει ίσως μια τελευταία ευκαιρία τις επόμενες ημέρες να αποφύγει να καταγραφεί στην ιστορία ως «μοιραίος» και «άβουλος».
Το απολύτως αυτονόητο που οφείλει πρώτα να διασφαλίσει ως Πρόεδρος ενός κόμματος είναι ότι στη μεθαυριανή συνεδρίαση του ανώτατου οργάνου του θα μετάσχουν μόνο όσοι και όσες παραμένουν, επί της ουσίας και τυπικά, μέλη του συγκεκριμένου κόμματος — και όχι «φράξιες» άλλων πολιτικών εγχειρημάτων. Πρόκειται για στοιχειώδη προϋπόθεση.
Τα πολιτικά κόμματα, όσο υπάρχουν, είναι εθελοντικές ενώσεις πολιτών, όχι προσχηματικές συναθροίσεις. Έχει επίσης μια τελευταία ευκαιρία να επιδείξει σεβασμό στην ιστορικότητα ενός πολιτικού ρεύματος που διατρέχει αυτοτελώς την ελληνική κοινωνία από το 1968, τουλάχιστον, έως σήμερα. Διότι αυτό το ρεύμα δεν εξαντλείται σε έναν τίτλο, σε κάποια γραφεία και σε κάποια κρατική χρηματοδότηση.
Πρόκειται για την ΑΥΓΗ, δηλαδή για μια ολόκληρη διαδρομή του μεταπολεμικού δημοκρατικού Τύπου, για το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και την παράδοση του κριτικού μαρξισμού, για τη συμμετοχή στο ευρωπαϊκό Left, για τα ΑΣΚΙ και ένα τεράστιο Αρχείο των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων της χώρας.
Πάνω απ’ όλα, όμως, πρόκειται για την άυλη πολιτική και πνευματική κληρονομιά που άφησε το έργο του Ν. Σβορώνου και του Αρ. Μάνεση, του Φίλιππου Ηλιού και του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Πουλαντζά και του Ελεφάντη, του Μίμη Δεσποτίδη. Αν η σημερινή ηγεσία Φάμελλου αφήσει αυτό το ιστορικό ρεύμα να ξεπέσει σε έναν απλό διάδρομο μετεπιβίβασης στελεχών προς άλλους πολιτικούς προορισμούς, αν αφήσει να φθαρεί το υλικό και άυλο κεφάλαιο που το συγκροτεί, τότε η αποτυχία της δεν θα είναι μόνο οργανωτική ή εκλογική. Θα είναι ιστορική.
Δεν ξέρω πόσο το αντιλαμβάνεται αυτό ο Σ. Φάμελος.
Ελπίζω να αποδειχθεί αντάξιος της θέσης που κατέχει, μιας θέσης που δεν αξιολογείται με τακτικισμούς και μικρά τεχνάσματα, αλλά με το βάθος της ιστορικής κατανόησης που μπορεί κανείς να επιδείξει. Και αν δεν είναι σε θέση να στηριχθεί στη συλλογικότητα και την ανιδιοτέλεια των συντρόφων του, αν διαφωνεί με όλα αυτά, τότε οφείλει να υποβάλει άμεσα την παραίτησή του. Τουλάχιστον έτσι θα προστατεύσει τον εαυτό του από την εθελόδουλη αναξιοπρέπεια».