“Με ιδιαίτερη επιτυχία και μαζική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης «Πρόληψη – Ταξική προσέγγιση της υγειονομικής ανισότητας» που πραγματοποίησε η Κ.Ο Σαντορίνης του ΚΚΕ το Σάββατο 19 Σεπτέμβρη.
Την έκδοση παρουσίασε ο Γιώργος Σιδέρης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης μίλησε ο Αντρέας Βλάχος, ιατρός, ο οποίος αναφέρθηκε στην κατάσταση των δομών Υγείας στο νησί, αναδεικνύοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι υγειονομικοί και οι ασθενείς.
Στην παρουσίαση του βιβλίου, ο Γιώργος Σιδέρης ανέπτυξε τα τρία βασικά επίπεδα πρόληψης που αναγνωρίζονται:
H πρωτογενής πρόληψη που συνίσταται στην παρέμβαση πριν την εκδήλωση ενός γεγονότος που προκαλεί συνέπειες. Περιλαμβάνει τον εμβολιασμό, τη σωστή διατροφή, την υγιεινή κατοικία, την προστασία του περιβάλλοντος, την πρόληψη ατυχημάτων, την παρέμβαση στο χώρο εργασίας κλπ. «Σήμερα, την εποχή που ο καπιταλισμός διαπρέπει σε περιβαλλοντικά εγκλήματα, έλλειψη πρασίνου, εντατικοποίηση της εργασίας, έλλειψη μέτρων ασφάλειας, ακριβή διατροφή, ελλείψεις σε σύγχρονη-ασφαλή κατοικία είναι λογικό η πρωτογενής πρόληψη υποβαθμίζεται συστηματικά, επειδή προϋποθέτει κοινωνική παρέμβαση στους όρους ζωής -και όχι απλώς παροχή υπηρεσιών»
Η δευτερογενής πρόληψη, η οποία βασίζεται στον προσυμπτωματικό έλεγχο, τη διάγνωση δηλαδή της νόσου πριν εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα με στόχο την έγκαιρη και πρώιμη διακοπή της εξέλιξης της νόσου, ώστε να αποφευχθούν οι επιπλοκές, η αναπηρία και ο πρόωρος θάνατος.
Η τριτογενής πρόληψη, δηλαδή η θεραπευτική παρέμβαση, η οποία αρχίζει μετά από την κλινική εκδήλωση της νόσου με στόχο την πρόληψη του θανάτου, την επιβράδυνση της νόσου, τη βελτίωση της πρόγνωσης, τη μείωση των επιπτώσεων και των υποτροπών μιας νόσου μετά από την εμφάνισή της και περιλαμβάνει την αποκατάσταση, την κοινωνική επανένταξη, την επαγγελματική στήριξη.
Ο καπιταλισμός σε όλα τα αστικά κράτη προσπαθεί να βρει την τομή μεταξύ της καθολικής παροχής υπηρεσιών υγείας και των βασικών προτεραιοτήτων των αστικών κυβερνήσεων που σχετίζονται με τη διαιώνιση του εκμεταλλευτικού συστήματος (πολεμικές δαπάνες, φοροελαφρύνσεις καπιταλιστών και ομίλων, επενδυτικά κίνητρα κλπ).
Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική διαχείριση στην πολιτική για την υγεία στη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση στην πολιτική για την υγεία είναι ένα “αβαθές ποτάμι”, που εύκολα διασχίζεται από τη μία όχθη του στην άλλη, κάτω και από την επίδραση της στρατηγικής της ΕΕ και των αναγκών του κεφαλαίου».
Όταν μιλάμε για «υγειονομικές ανισότητες», δεν μιλάμε για βιολογία, ούτε για γενετική μοίρα, μιλάμε για ανισότητες που θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
Τέλος ανέπτυξε την πρόταση του ΚΚΕ αναδεικνύοντας την ανάγκη για ένα κρατικό κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό στην Υγεία που να εξασφαλίζει:
• Την εκπαίδευση – εξειδίκευση του αναγκαίου τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού και την κατανομή τους για τη στελέχωση όλων των μονάδων Υγείας. Τη συστηματική και καθολική περιοδική μετεκπαίδευση στη νέα γνώση και τεχνικές.
• Την επαρκή παραγωγή υγειονομικού υλικού, φαρμάκων, εμβολίων για κάλυψη των εγχώριων αναγκών. Η κοινωνικοποιημένη βιομηχανία έχει τη δυνατότητα άμεσης κάλυψης των σταθερών και έκτακτων αναγκών που τυχόν θα προκύπτουν.
• Την αναλογική συσχέτιση κρατικής Παιδείας – Έρευνας, Υγείας και βιομηχανικής παραγωγής, υποδομών στέγασης, μεταφορών, πολιτιστικών και αθλητικών υπηρεσιών.
• Το σύνολο του επιστημονικού δυναμικού, ο εξοπλισμός, οι κλίνες, οι υπηρεσίες να είναι με τέτοιο τρόπο ενταγμένα στο κρατικό σύστημα Υγείας, ώστε να εξασφαλίζεται η Πρόληψη στον γενικό πληθυσμό, αλλά και η σταθερή παρακολούθηση και νοσηλεία όσων νοσούν, παίρνοντας υπόψη επιδημιολογικά και γεωγραφικά δεδομένα.
• Την έρευνα για την Πρόληψη και την αντιμετώπιση των ασθενειών που θα βασίζεται στη διεπιστημονική συνεργασία Νοσοκομείων – Πανεπιστημίων – Ερευνητικών Κέντρων – Κρατικής Βιομηχανίας Φαρμάκου, με κριτήριο όχι το κέρδος της κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης και τη δέσμευση των επιστημονικών δεδομένων μέσω της πατέντας, αλλά την αντιμετώπιση των αναγκών. Την ποιότητα και αποδοτικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσω του εργατικού ελέγχου.
• Τον ενιαίο σχεδιασμό δημόσιας Υγείας με βάση τις επιδημιολογικές ανάγκες κάθε περιοχής. Τη συστηματική αγωγή Υγείας σε σχολεία, χώρους εργασίας, κοινότητες.
Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη ενός ολοκληρωμένου συστήματος διακομιδών, με κάθε μέσο ώστε να εξασφαλίζεται η έγκαιρη μεταφορά του ασθενούς”.