«Αν δεν είναι ο Τσίπρας, ποιος μπορεί να ενώσει την κυβερνώσα Αριστερά;», αναφέρει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Συμεών Κεδίκογλου, σχολιάζοντας την ίδρυση της ΕΛΑΣ από τον πρώην πρωθυπουργό. Την ίδια ώρα, εκτιμά ότι το όνομα έχει ήδη πετύχει τον βασικό του στόχο, δηλαδή να εγγραφεί στη συνείδηση των πολιτών. Στον ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΚΙΡΗ – ΠΗΓΗ: Realnews
Παράλληλα, επισημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον περιθώρια να συνεχίσει με την ίδια στρατηγική, καθώς κινδυνεύει να καταλήξει «πουκάμισο αδειανό». Υποστηρίζει ότι πρέπει να στηρίξει το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και να αποφύγει την εκλογική αντιπαράθεση μαζί του, χωρίς να κατεβάσει δικό του ψηφοδέλτιο.
Μάλιστα, μετά τις πρώτες μετρήσεις που εμφανίζουν την ΕΛΑΣ του πρώην πρωθυπουργού στη δεύτερη θέση, εκτιμά ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η επιστροφή μιας νέας μορφής δικομματισμού στο πολιτικό σκηνικό. Παράλληλα, χαρακτηρίζει ανέφικτη την αυτοδυναμία της Ν.Δ., εφόσον υπάρξει και νέο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Εδώ και λίγες ημέρες, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί πλέον πραγματικότητα.
Πώς αξιολογείτε την ιδρυτική διακήρυξη και το όνομα που επέλεξε ο πρώην πρωθυπουργός; Ξεκινώ από το γεγονός ότι, σε μια χώρα όπου σχεδόν όλα διαρρέουν, το όνομα παρέμεινε επτασφράγιστο μυστικό για μήνες, κάτι που δείχνει έναν βαθμό σοβαρότητας. Αν ο στόχος ενός ονόματος είναι να γίνει άμεσα αναγνωρίσιμο, να συνδεθεί καθαρά με το κόμμα στο οποίο παραπέμπει και να προκαλέσει ευρεία συζήτηση στην κοινωνία, τότε μπορεί να ειπωθεί ότι ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε. Υπενθυμίζω ότι βρέθηκε στο νούμερο ένα trend στα social media.
Παράλληλα, πρόκειται για μια επιλογή με ευφυή χρήση συμβολισμών, καθώς ενεργοποιεί αντανακλαστικά και στις δύο πλευρές του φάσματος προς το οποίο απευθύνεται η νέα κίνηση. Ως προς την ιδρυτική διακήρυξη, κινείται στο αναμενόμενο πλαίσιο μιας τέτοιας ανακοίνωσης: ένα πολιτικό κείμενο που αναφέρεται τόσο σε διαχρονικές αξίες όσο και στα προβλήματα της εποχής μας.
Κρατώ διατυπώσεις όπως «ηθική επανάσταση», «αλλαγή πολιτικής και όχι απλώς πολιτική αλλαγή», «χρειαζόμαστε ένα σοκ εντιμότητας», «νέα μεταπολίτευση», «ενεργειακή δημοκρατία», αλλά και «δημοκρατία της καθημερινότητας». Είναι φράσεις που με αγγίζουν, όπως και οι επτά δεσμεύσεις στις οποίες αναφέρεται. Θεωρείτε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, με το νέο του εγχείρημα, μπορεί πράγματι να ενώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς; Είδαμε, πάντως, και αρκετές αναφορές με έντονο «χρώμα» ΠΑΣΟΚ.
Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος, αν πρόκειται να διαμορφωθεί μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στις δυνάμεις της Δεξιάς, κάτι που αποτελεί αναγκαιότητα για την ισορροπία του πολιτικού μας συστήματος. Επιμένω στη λέξη «συμπαράταξη», που περιλαμβάνεται στο όνομα του νέου κόμματος, και στη σύνδεσή της με το κάλεσμα σε πανστρατιά που έκανε στην ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας.
Εκτιμώ ότι, ναι, ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, αν και το ερώτημα που έχει θέσει ο Νίκος Μαραντζίδης παραμένει απαιτητικό: «Αν όχι ο Τσίπρας, ποιος;». Στην επίκληση των ιστορικών ρευμάτων της εθνικής αντίστασης, των προδικτατορικών αγώνων, των πρώτων χρόνων της Αλλαγής του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε δημοκρατικός πολίτης μπορεί να αναγνωρίσει στοιχεία της δικής του διαδρομής και να ταυτιστεί, ακόμη κι αν προέρχεται από διαφορετικές αφετηρίες.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να προτάσσει την ανάγκη συνεργασίας με τα προοδευτικά κόμματα, όμως μέχρι στιγμής κανένα δεν δείχνει πρόθυμο να ανταποκριθεί στην πρόσκληση. Μήπως η επιμονή σε αυτή τη γραμμή οδηγεί σε αδιέξοδο και απαιτείται πλέον νέα στρατηγική; Άλλωστε, στο τραπέζι υπάρχουν πια νέα δεδομένα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., σε όλο το προηγούμενο διάστημα, απευθύνθηκε με ειλικρίνεια και καλές προθέσεις, όπως σωστά αναφέρατε, στο σύνολο των προοδευτικών κομμάτων, φτάνοντας μάλιστα να μιλήσει ακόμη και για κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές.
Ωστόσο, η ανταπόκριση από τα υπόλοιπα κόμματα δεν ήρθε, με το καθένα να παραμένει εγκλωβισμένο στη δική του στρατηγική. Είναι, επομένως, σαφές, όπως επισημάνατε κι εσείς, ότι απαιτείται άμεση επανεξέταση της δικής μας στρατηγικής, καθώς δεν έχει ουσιαστικό νόημα να επιμένουμε σε μια κατεύθυνση που οι εξελίξεις και η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, ιδίως στον χώρο της Κεντροαριστεράς, έχουν πλέον ξεπεράσει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε δυσχερή θέση, όπως και οι βουλευτές και τα στελέχη του. Εκτιμάτε ότι στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου θα ληφθούν οριστικές αποφάσεις για το πώς θα κινηθεί το κόμμα απέναντι στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα; Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. βρίσκεται σε ένα κρίσιμο, υπαρξιακού χαρακτήρα σταυροδρόμι, γεγονός που εύλογα προκαλεί αμηχανία στα στελέχη και στους εναπομείναντες ψηφοφόρους του.
Άλλωστε, θα έλεγα πως και ιστορικά βρισκόμαστε μπροστά σε μια μάλλον πρωτόγνωρη κατάσταση, χωρίς δοκιμασμένο οδικό χάρτη από το παρελθόν. Πλέον, μετά την ανακοίνωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και την παρουσίαση της ιδρυτικής του διακήρυξης, δεν μιλάμε για υποθετικά σενάρια, αλλά για γεγονότα.
Κατά συνέπεια, απαιτούνται σημαντικές και οριστικές αποφάσεις, καθώς κάθε νέα καθυστέρηση κινδυνεύει να προκαλέσει περαιτέρω φθορά στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Εσείς πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηρίξει τον νέο φορέα πολιτικά και εκλογικά; Η ηγεσία σας και πολλά στελέχη έχουν τονίσει ότι θα είναι καταστροφικό να υπάρχουν δύο αντιπαραθετικά ψηφοδέλτια. Όπως προείπαμε, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έκανε πολλές προσπάθειες για τη σύμπλευση των προοδευτικών δυνάμεων.
Τη στιγμή που διαμορφώνεται ένας πόλος, και μάλιστα με δυναμική, από τον ιστορικό του ηγέτη και από το πρόσωπο υπό την ηγεσία του οποίου εκλεγήκαμε εμείς οι βουλευτές, ενώ δεν προκύπτουν και ιδεολογικές διαφορές, θεωρώ τουλάχιστον αντιφατικό να επιλέξει ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. την εκλογική αντιπαράθεση.
Αντίθετα, οφείλουμε να αναζητήσουμε έναν οδικό χάρτη, ώστε στις επόμενες εκλογές, με κάποιον τρόπο, να σταθούμε υποστηρικτικά απέναντι στο νέο κόμμα. Σε διαφορετική περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. διατρέχει τον κίνδυνο να καταλήξει ένα πουκάμισο αδειανό, χωρίς στελέχη και, κυρίως, χωρίς μέλη και ψηφοφόρους.
Τα κόμματα δεν είναι αμετάβλητες δομές· λειτουργούν ως ζωντανοί οργανισμοί, φτάνουν κάποια στιγμή στην κορύφωσή τους, συμβάλλουν στη δημοκρατία και στην κοινωνία, αλλά, όσο κι αν υπάρχει συναισθηματικός δεσμός για πολλούς, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε ότι διαγράφουν κύκλους. Η προσκόλληση στο παρελθόν δεν μπορεί να υποκαθιστά την ανάγκη προσαρμογής στις απαιτήσεις των καιρών και στις νέες δυνάμεις που αναδύονται, πάντοτε μέσα στο ηθικό και αξιακό μας πλαίσιο.
Από τις πρώτες μετρήσεις προκύπτει ότι τα δύο νέα κόμματα ήδη επηρεάζουν τους συσχετισμούς. Το ερώτημα είναι αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο πολιτικό τοπίο, του οποίου η τελική μορφή μέχρι τις εκλογές παραμένει αβέβαιη. Άλλωστε, όλα δείχνουν ότι επίκειται και τρίτο κόμμα. Σε όλο το προηγούμενο διάστημα, όταν κλήθηκα να σχολιάσω δημοσκοπήσεις, τόνιζα πως το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό και ότι η εμφάνιση των νέων κομμάτων θα οδηγήσει σε πλήρη αναδιάταξη.
Αν πράγματι το νέο εγχείρημα αποκτήσει δυναμική, όπως διαφαίνεται, δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε μια νέα εκδοχή δικομματισμού. Την ίδια στιγμή, μια πιθανή εμφάνιση νέου κόμματος υπό τον κύριο Σαμαρά θα μπορούσε να συμπιέσει ακόμη περισσότερο τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, καθιστώντας ουσιαστικά ανέφικτη την αυτοδυναμία για το κυβερνών κόμμα.
Επομένως, το επόμενο διάστημα προμηνύεται ιδιαίτερα κρίσιμο και αβέβαιο. Το πολιτικό «παιχνίδι», όπως φαίνεται, μόλις ξεκίνησε.